In dit House By The Cemetary huizen een paar aardige namen. De vocalen worden zeer overtuigend voor rekening genomen door Mike Hrubovcak die eerder een aardige stint voor zijn rekening nam als frontman van Monstrosity (onder meer op Spiritual Apocalypse) en Vile. De snaren – zowel dik als dun – worden beroerd door de alom aanwezige Rogga Johansson en voormalig The Project Hate-drummer Thomas Ohlsson rammelt de potten en pannen. De band heeft al twee eerdere albums uit, maar die zijn nooit op deze waanzinnige webzine beland.
Nou, het totaalgeluid zit alvast goed. De vocalen van Mike – we verklapten het al – overtuigen zeer. Zijn grunt is behoorlijk laag, maar nog prima verstaanbaar en vol expressie. De gitaren zitten goed in het totaalgeluid en klinken als zij de hogere leads zoeken eerder warm. De drums zijn zwaar en ratelen veelvuldig prima door onder de tragere riffs. Zo op het eerste gehoor klinkt het dan ook allemaal erg lekker: death metal van de oude school die je direct dat scheutje extra energie in je donder geeft.
New York Ripper gaat er zonder enig inleidend intro rap en verscheurend vandoor. Jazeker dit ‘ript’! Wel valt dan al op dat de korte solo waarmee een sprankje melodie wordt toegevoegd wel erg eenvoudig is. Hetzelfde kan gezegd worden over één van de belangrijkere riffs van Coffin Colony, een nummer over een dakloze die leeft in begraven doodskisten en hondsdolheid oploopt van het eten van ratten. Jazeker, de teksten zijn als te verwachten – de band is naar een cultfilm uit het genre vernoemd – heuse horrorverhalen, naargeestig en deels fictief en soms gebaseerd op ware gruwelijke gebeurtenissen. Zo komt de ‘Casanova Killer’ ook nog even gezellig voorbij in het vrij sterke – want ultralompe (je voelt je vingers samentrekken!) – Lunatic Butcher.
De riffs van Johansson zijn smeuïg als altijd, maar zijn stijl kennen we na zijn vele tientallen releases ook wel een beetje. Ook op deze plaat verschilt de melodieuze hoofdriff van Burial Disturbance bijvoorbeeld niet veel van riffs die we elders op de plaat tegenkomen. We veren nog een beetje op bij het groovy Island Of The Dead, waarbij de leegte de riffs wat ruimte geeft om te ademen, maar dat is al een stuk minder het geval op Depraved Unspeakable Acts. ‘Unspeakable’ wil ik de track niet noemen. Opvallend evenmin. Daarvoor loopt de gitaar iets te zeer in de door Rogga zelf gebaande paden. Mid-tempo is misschien ook niet de meest aansprekende keuze om moorddadige waanzin zijn geluid te geven. Massive Cadaver kent een vrij geïnspireerd intro, waarna het tempo (wel) stevig omhoog gaat. Ook hier is de tragere riff in de break eenvoudig. Het zijn de rappere stukken en de gekte die door de vocalen naar voren dringen die de track boven de rest doen uitsteken. Een korte passage waarin weer wat leegtes vallen helpt daar zeker bij.
Met een half uurtje zit het er weer op. We hebben het in die tijd eigenlijk best wel naar onze zin gehad en dat is precies de bedoeling van de band, want die schrijft in het promovel: “and the heavy riffing interlaced with occasional melody makes an overall varied, fun and GORY listen”. De fun en gore is hier zeker te vinden (Lunatic Butcher!), de variatie wat minder en daarmee betwijfel ik toch of ik de plaat nog veel vaker zal oppakken. Daarvoor komt er misschien te veel nieuw werk uit dat meer boven het maaiveld uitsteekt: in variatie, in vernuft en in pakkende haakjes.
Score:
72/100
Label:
Pulverised Records, 2025
Tracklisting:
- New York Ripper
- Coffin Colony
- Island Of The Dead
- Depraved Unspeakable Acts
- Massive Cadaver
- Resurrection
- Undead Apocalypse
- Phantom Intrusions
- Burial Disturbance
- Lunatic Butcher
Line-up:
- Mike Hrubovcak – Vocalen
- Rogga Johansson – Gitaar, basgitaar
- Thomas Ohlsson – Drums
Links: