Judas Priest houdt het geloof bij radiovriendelijk BOBFest! en diens sterke line-up

De Duitse radiozender Radio BOB! organiseerde voor de derde keer een eigen festival in het Sparkassenpark in Mönchengladbach. Het hockeystadion werd voor de gelegenheid omgebouwd tot een imposant festivalterrein, compleet met de nodige randaankleding. Dit jaar pakte het zendstation groot uit met onder andere headliner Judas Priest en festivalfavorieten als Airbourne en Beyond the Black. Muziek voor het grote publiek dus en dat kwam in grote getale opdagen. Voor Zware Metalen waren Ruben (tekst) en Frido (foto’s) erbij voor de verslaglegging.

Twintig minuten over de Duitse grens bij Roermond wordt je door tal van vrijwilligers strak naar een parkeerplek begeleidt. Het Sparkassenpark beschikt vandaag over een podium dat niet onder doet voor de grootste festivals in Europa, al zullen de bezoekersaantallen niet verder dan achtduizend komen. Een kleinschalige festivaldag dus, maar wel met zes topacts op het affiche. Het kunstgrasveld is bedekt met zwarte rubberen tegels, waardoor de temperatuur oploopt tot boven de dertig graden, maar gelukkig is er genoeg drinken in de buurt en heb je snel een veertig centiliterbeker in je handen.

We hebben hier natuurlijk wel te maken met een radiozender, dus dat betekent dat er niet minder dan drie presentatoren zijn die alles aan elkaar praten. Er mogen natuurlijk geen stiltes vallen voor de live-uitzending. Je moet er maar van houden. Gelukkig zijn de Duitsers zoals bekend zeer pünktlich en beginnen de bands allemaal op tijd.

De openings wordt verzorgt door de Zweedse band The Gems. Deze groep vindt haar oorsprong in Thundermother, waar de drie originele leden in 2023 uit werden gezet. Voor de zomer werd bekend dat drummer Emlee Johansson ermee stopte en nu kijken we dus nog naar de twee overgebleven dames aangesterkt met bassist Norbert Czybulka, die er ook al vanaf het begin bij is maar geen vaste status heeft en nieuwe drummer Fredrik Karlberg die tijdelijk het slagwerk mag bedienen.

Het schaadt toch een beetje het ‘girlpower’-imago van de band nu die voor de helft uit mannen bestaat. Dat doet echter niet af aan het geluid. In maart kwam de tweede plaat Year of the Snake uit en dat was een prima vervolg op het debuutalbum uit 2023. Daar wordt dan ook het een en ander van gespeeld. We horen Live and Let Go, Firebird en Diamond in the Rough. Stuk voor stuk sterke rocktracks die bij Radio BOB! wel een publiek kunnen vinden. Frontvrouw Guernica Mancini heeft er echt de strot voor en de rauwe vocalen zetten de toon voor de rest van de dag.

In de twintig minuten dat het podium wordt omgebouwd trekken de radiopresentatoren het publiek in om alles vol te praten. De eerste de beste persoon die aangesproken wordt blijkt direct een Nederlander te zijn: je ziet ze ook overal. Mensen die aan de mouw getrokken worden krijgen een rugtas voor de moeite en snel genoeg zijn we klaar voor de volgende band.

Phil Campbell mag dan begin dit jaar zijn overleden, zijn zoons houden de band die ze samen hadden nog in leven. Een gitaarsolo van Phil vormt de inleiding van het optreden, voordat de drie zoons en de teruggekeerde frontman Julian Jenkins het podium opkomen. Phil Campbell’s Bastard Sons zoals het gezelschap nu heet, introduceren zich met We’re the Bastards. Een nummer van eigen stal dat het gezin samen heeft geschreven. Hoewel we de band vooral kennen als een verlengstuk van Motörhead dat telkens toch vooral die nummers speelde op tour, is het eigen werk een veel passendere manier om de band bestaansrecht te geven.

Toch bestaat het grootste gedeelte van de setlist nog steeds uit Motörhead-nummers. Bij de laatste BeNeLux show in Sneek, toen Phil nog springlevend was, zagen we dat Jenkins een zeer verdienstelijke frontman was voor de legendarische muziek. Dat is de man nu nog steeds, ook op een veel groter podium en op klaarlichte dag. Zoon Todd Campbell neemt hier de gitaarpartijen van zijn vader over. Het zijn ook Todd en Jenkins die het publiek aanspreken in afwezigheid van de grote man zelf.

Toch kijkt je hier met een dubbel gevoel naar. Het is de mannen gegund om op door te gaan als band, met drie platen en een EP hebben ze een sterke basis aan eigen materiaal. Aan de andere kant leunen ze nu nog steeds hevig op de muziek van Motörhead en zonder Phil lijkt het dan toch een verkapte tributeband. De tijd zal leren of de jongens op eigen benen kunnen staan, voor nu hebben ze een mooi eerbetoon gebracht aan het werk van hun vader.

In het ombouwmoment zijn de presentatoren druk bezig om iedereen een t-shirt aan te smeren: het geld moet toch ergens verdiend worden natuurlijk. Daarnaast wordt het publiek ook de meest simpele vragen gesteld om een rugzak te winnen. Allemaal vermaak totdat Nestor klaar is om het podium te betreden. De Zweedse glamrockband staat er een stuk flamboyanter bij dan de laatste keer dat ik ze zag. Inmiddels zijn alle bandleden uitgedost in een soort ceremonieel legeruniform en frontman Tobias Gustavson doet daar nog een schepje bovenop door een verzameling gouden kettingen op zijn schouders te dragen. Gerard Joling zou er nog jaloers van worden.

Opgericht in 1989 toen de bandleden nog tieners waren en nieuw leven ingeblazen in 2021, nemen de mannen de muziek van de jaren tachtig nog steeds mee. Dat klinkt vooral door in het keyboardgeluid, maar ook in de teksten die gezongen worden. Alles gaat over jongensdromen najagen en de goede oude tijd. Zoals je ze hier op het podium ziet zou je niet zeggen dat ze verlangen naar het verleden, de mannen lijken volledig in hun element. In hoog tempo jassen ze er twaalf nummers doorheen. Dat is best een prestatie met maar een uur om te spelen.

Het publiek kan het allemaal wel waarderen. Het is dan ook erg radiovriendelijke muziek en het grootste gedeelte van de toeschouwers kan ongetwijfeld nostalgische gevoelens opwekken voor de tijdsperiode waarover gezongen wordt. Ik heb hier weinig mensen onder de dertig gezien in ieder geval.

Na nog meer praatjes van het presentatieteam over t-shirts en nu de toevoeging van een shirtkanon, besluit ik maar even om een rondje te lopen over het festivalterrein. De volgende band heeft toch wat meer ombouwtijd nodig, dus tijd om tussen de rijen voor curryworst en krakelingen door te bewegen.

Bij terugkomst wordt de enige Duitse band op de line-up aangekondigd. Radio BOB! is maar wat trots op Beyond the Black en dat ze hier staan. De band pakt dan ook als eerste de mogelijkheden van het videoscherm aan. Iets waar nog wel wat aan gewerkt kan worden, want bij Hysteria worden we het hele nummer aangekeken door een paar boze rode ogen en bij Heart of the Hurricane hebben ze niet genoeg materiaal voor het hele nummer waardoor het beeld een minuut op zwart gaat.

Begin dit jaar kwam de zesde plaat Break the Silence uit en dat wordt hier onder de aandacht gebracht. Helaas is tussen alle radiohitjes door wel duidelijk dat het nieuwe werk daar niet bij in de buurt komt. Frontvrouw Jennifer Haben probeert het nog wat op te leuken door een paar gouden vleugels om de schouders te hangen voor het nummer Ravens, maar het tilt het niveau van de muziek niet echt omhoog. Het zijn de vertrouwde publieksfavorieten die de toeschouwers echt in beweging krijgen. Daar ontbreken er aan het eind van de speeltijd nog genoeg van, want er wordt luidkeels om meer geroepen. De band is duidelijk een publieksfavoriet, maar maakt die rol niet helemaal waar vandaag.

De prijsvragen van Radio BOB! gaan gestaag door, inmiddels mogen er deelnemers op het podium komen die nummers aan de hand van de intro moeten identificeren. Alle vragen zijn de hele dag al open deuren, maar toch presteert de eerste deelnemer het om Money for Nothing van Dire Straits aan ZZ Top toe te schrijven. Een gigantische blunder en dat zal de arme man hebben geweten ook. Duizenden toeschouwers in een hockeystadion die je tegelijk uitjoelen, wat een afgang.

Wie nooit uitgejoeld worden op een festival zijn natuurlijk de mannen van Airbourne. De Australische rockers doen al vijftien jaar exact hetzelfde en dat kunnen we hier dus ook weer verwachten. De mannen hebben het niet zo met vernieuwing, het videoscherm blijft dus ook onaangeraakt. Wel hebben ze een nieuw spandoek en het nieuwe nummer Alive After Death dat wordt opgedragen aan wijlen Ozzy Osbourne en Phil Campbell. Mede dankzij BOB! staat dat nu bovenaan de Duitse rockradiolijsten.

Airbourne ziet het duidelijk als hun taak om het publiek klaar te stomen voor de headliner en dat lukt aardig. Het is de toeschouwers kennelijk wat te warm voor de moshpit waarom gevraagd wordt, maar meeklappen kunnen de Duitsers wel. Het galmt aan alle kanten van de tribunes af. Warm of niet, frontman Joel O’Keeffe geeft zoals altijd alles wat hij in zich heeft. Bij het afsluitende nummer Running Wild kan hij het ook niet laten om een stukje van Paranoid in de gitaarsolo te verwerken. Zo kennen we Airbourne natuurlijk, altijd naar de groten der aarde verwijzen. Zouden ze wel doorhebben dat ze inmiddels zelf ook tot de wereldtop behoren?

Voor een laatste keer komen de radiomensen de nu aanzienlijk langere ombouwtijd volpraten. Dit keer door een aantal kaarten voor de vierde BOBfest! editie van volgend jaar weg te geven. Eigenlijk moeten de deelnemers er wat voor doen, maar die arme zielen hebben wel zoveel moeite met de vragen dat ze de felbegeerde prijzen gewoon in de handen gedrukt krijgen. Er zijn nog geen namen bekend gemaakt, maar als de stijgende lijn doorzet of zelfs maar op hetzelfde niveau blijft dan wordt dat vast weer een geslaagde dag.

Een headliner als Judas Priest is er natuurlijk wel een van de hogere ordes. De grondleggers van de heavy metal beginnen vandaag aan hun nieuwe tour die Faithkeepers heet. Op het doek dat tijdens de ombouw voor het podium hangt zien we een grote selectie aan albumcovers uit het imposante oeuvre van de band. Er komt dan ook heel wat voorbij tijdens de anderhalf uur durende show. Maar je begint natuurlijk met een bekend nummer als You’ve Got Another Thing Comin’ en wat hier opvalt is dat de bas van Ian Hill hoog in de mix staat. Elke snaar kun je horen en dat is ook wel een keer lekker. Dat geluid blijft zo voor de rest van het optreden.

Naast de gebruikelijke hits hebben de mannen dus ook een verzameling minder bekende nummers meegenomen waarvan ze sommigen al een hele tijd niet meer hebben gespeeld. Dat begint met The Ripper en dan volgen The Sentinel en Dessert Plains. Je moet natuurlijk wel wat spelen van Defenders of the Faith als je je tour Faithkeepers noemt.
Daarnaast spelen ze ook nog eens Steeler, Delivering the Goods en Halls of Valhalla. Een Judas Priest-fan kan hier zijn geluk niet op.

De oude metal god Halford perst het er allemaal uit, vrijwel zonder pauzes en alles op hetzelfde tempo als op de plaat te horen is. Bij de afsluiter Living After Midnight mag hij wat uitblazen, want het hele Sparkassenpark zingt het uit volle borst mee. Na afloop mag hij weer een diepe buiging maken, de oude reus doet het gewoon nog steeds.