Black Spikes – Ydos

Geschreven door op 21-08-2026 om 23:15.

Zou metal niet bij uitstek een genre moeten zijn dat gebaat is bij nieuwe impulsen, inventiviteit en durf? Bands die buiten de vertrouwde kaders durven te denken en de gebruikelijke lijnen niet als vaste grenzen beschouwen, houden de muziek in beweging. Juist door stijlen te vermengen, onverwachte keuzes te maken en bestaande conventies ter discussie te stellen, ontstaat ruimte voor vernieuwing. Zo wordt voorkomen dat het genre zichzelf eindeloos blijft herhalen en verwordt tot een opeenstapeling van overbekende ideeën in een iets andere verpakking.


Het Litouwse Black Spikes behoort tot de categorie vernieuwers. Het in 2025 uitgebrachte NIL liet al een opvallend veelzijdige mix van stijlen en contrasten horen, waarbij elektronische elementen regelmatig botsen met felle gitaren en verzengende blastbeats. Die drang om buiten de gebaande paden te treden beperkte zich bovendien niet tot de muziek. Ook visueel kwam het Litouwse gezelschap eigenzinnig voor de dag. Donkere, gestileerde beelden, sfeervolle visualizers en meer uitgewerkte videoclips benadrukten de uitgesproken identiteit van de band. Muziek en beeld raakten zo steeds nadrukkelijker met elkaar verweven. De vraag is dan ook: trekt Black Spikes die lijn op opvolger Ydos nog verder door?

Sterker: op Ydos worden zowel de muzikale als de visuele ambities naar een hoger plan getild. Waar NIL al duidelijk maakte dat Black Spikes zich weinig gelegen laat liggen aan traditionele genregrenzen, gaat de band op Ydos nog een flinke stap verder. De Litouwers verweven moderne metal, progressieve structuren, elektronica, trapbeats en atmosferische passages tot een uitgesproken theatraal, filmisch geheel. Vooral de elektronische component drukt opnieuw een stevig stempel op het album, met beats, samples en synthetische texturen die regelmatig een even bepalende rol opeisen als gitaren en drums. Die uiteenlopende elementen worden op Ydos nadrukkelijk tegen elkaar uitgespeeld en met elkaar verbonden, wat resulteert in een donkerder, dreigender, zwaarder, onvoorspelbaarder en gelaagder geluid. Ingetogen, bijna kwetsbare passages slaan plots om in explosieve uitbarstingen, elektronische ritmes botsen en versmelten met zware riffs en verschillende zangstijlen wisselen elkaar in hoog tempo af. Hoewel die contrasten nog altijd groot zijn, voelen de overgangen op Ydos doorgaans zorgvuldiger voorbereid en krijgen de nummers duidelijker uitgewerkte spanningsbogen.

Ook inhoudelijk krijgt het eigenzinnige karakter volop gestalte. Ydos draait om een concept rond menselijke ondeugden. Het fungeert als rode draad, waardoor muziek, teksten en de opvallende visuele wereld van de band nog sterker met elkaar verbonden raken. Het verhaal van Ydos opent met het angstaanjagende Pasaka, Litouws voor sprookje, waarna Motina de geboorte van de duistere krachten verbeeldt. Die krijgen vervolgens ieder een eigen naam en personage: zo staat Melas voor de leugen, Zelvar voor hebzucht en Revana voor wraak.

Zangeres Agni is, zonder de rest van Black Spikes tekort te willen doen, een absolute blikvanger van de band. En nee, dat heeft niet zozeer te maken met haar theatrale, duistere, surrealistische en sprookjesachtige verschijning. Ze brult, krijst, rapt en fluistert, maar schakelt geregeld ook over op haast ijle spreekzang. Daarmee zorgt ze voor een enorme vocale variatie. Tegelijkertijd legt ze opvallend veel gevoel in haar vertolking, waardoor zelfs de meest extreme passages geregeld een kwetsbare of emotionele onderlaag meekrijgen. Dat is bijvoorbeeld goed hoorbaar in Aurea, waar etherische zang en brullende vocalen elkaar in korte tijd afwisselen en in Apatija, waar juist de meer ingetogen passages haar expressieve kant sterk naar voren brengen.

Mede door de afwisseling komt Ydos voor de dag als een bijzonder en ongebruikelijk album. De veelzijdigheid behoort zonder twijfel tot de grote krachten van de plaat, al kan ze voor sommige luisteraars ook een kleine hindernis vormen. Door zoveel verschillende elementen, stemmingen en stijlwisselingen samen te brengen, vragen sommige nummers wat meer tijd voordat alle details op hun plek vallen. Dat geldt bijvoorbeeld voor Melas, waarin trapbeats, rap, zware riffs en progressieve wendingen elkaar in hoog tempo afwisselen en de eerste luisterbeurten behoorlijk veel van de luisteraar vragen. Daarnaast kan de grote hoeveelheid ideeën ervoor zorgen dat niet ieder moment even direct binnenkomt en de plaat soms eerder overweldigt dan meteen meesleept. Ook kan deze meer uitgewerkte aanpak soms wat gepolijster en bewuster geconstrueerd aanvoelen. Wie op NIL juist viel voor de onbevangen opeenstapeling van stijlen, vreemde zijpaden en enigszins chaotische energie, kan Ydos daardoor wellicht als iets minder spontaan ervaren.

Ydos is bovenal een gedurfd album waarop Black Spikes zijn eigen identiteit overtuigender neerzet. Niet ieder idee komt misschien onmiddellijk binnen, maar juist de bereidheid om risico’s te nemen en ogenschijnlijk botsende werelden bij elkaar te brengen, geeft de plaat zijn karakter. Bovendien blijkt Ydos een groeier: details, verbanden en kleine wendingen blijven zich ook na meerdere luisterbeurten openbaren. Daarmee zet Black Spikes niet alleen een duidelijke stap vooruit ten opzichte van NIL, maar laat de band vooral horen hoe ver je kunt komen wanneer je genregrenzen niet als beperkingen, maar als uitnodiging beschouwt.

Score:

84/100

Label:

Napalm Records, 2026

Tracklisting:

  1. Pasaka
  2. Motin
  3. Melas
  4. Mara
  5. Zelvar
  6. Revana
  7. Apatija
  8. Aurea
  9. Senas Demonas
  10. Dulkės

Line-up:

  • Agni – Vocalen
  • Yaga – Gitaar, elektronische elementen
  • Mazvis – Gitaar
  • Sime – Basgitaar
  • Titas – Drums

Links: