Alkuharmonian Kantaja – Melas Khole

Geschreven door op 11-09-2026 om 23:51.

Black metal als genre is nauwelijks nog een beschrijvende term. Het genre kent een vrijwel onnavolgbare diversiteit en lijkt soms meer een gevoel dan enig iets concreets. I, Voidhanger Records is al jaren een rots in de branding voor de meer uitdagende bands die een afkeer hebben voor restricties. De output van het label inspireert en irriteert in gelijke mate. Doet het geen van beide, dan interesseert het sowieso wel. Zo ook bij Melas Khole van Alkuharmonian Kantaja.

De band wordt geprofileerd als post-black metal, maar daar ben ik het volkomen mee oneens. Alkuharmonian Kantaja heeft veel meer weg van de wankelende, progressieve en vaag experimentele stuiptrekkingen van bands zoals Ved Buens Ende, Hail Spirit Noir, en Virus. Ondanks de heel nette productie lijken de heren je het absoluut niet makkelijk te willen maken. Melas Khole zwalkt en deint als een schip op onvoorspelbare golven terwijl alles net scheef gaat. Vocalen kronkelen alle kanten op en vinden invalshoeken die beide lachwekkend en gedurfd zijn. Ik kom er niet uit of J.Usurper ontzettend getalenteerd is of gewoon maar wat aan het doen is na vijf bier te veel. Zo heb je het kattengekrijs op Culprit Sunsets (To Chew On Darkness) of het zingen op Twinhearts (Fall From Grace Again) dat naar mijn mening gewoon niet goed klinkt.

The Redeemer (Smudged Flesh Withers) begint aardig met zijn gekkige groove, maar komt hier ook weer doorheen met valse gitaarlijntjes en falsettogekrijs waar ik de waarde niet van in zie. Op Revelations (Gone In Remembrance) trekt de band wat aan de teugels en wordt de manie ingehouden die tot op dat punt het album getekend heeft. De vocalist herinnert zich dat het okee is als hij het wat concreter houdt, de doomige riffs houden de aandacht vast zonder constant te verschieten en het lijkt eindelijk alsof er wat voor mij in dit album zit. De nummers hierna doen het ook wat beter, maar het is alsnog niet voor mij.

Dit is een stijl aan black metal die je ligt of niet. Vocalisten zoals Aldrahn maken er hun werk van en hij is ook hier een duidelijke inspiratie. Er zit vast een gedachte achter, maar Melas Khole voelt voor mij als een soort plaaggeest. Het vindt het veel te leuk om vervelend te doen en denkt daarbij niet na over het schrijven van daadwerkelijk interessante muziek. Er zit een visie achter, dat snap ik, maar ik zie zelf moeilijk in hoe ik moet genieten van allerlei lagen en hoeken die elkaar tegenspreken terwijl iemand daar overheen vocaal aan het stimmen is.

Ik denk dat dit vooral ook een erkenning is dat dit niet mijn genre is. Fans van de eerder genoemde bands zou ik aanraden het een kans te geven. Er zit vast iets tussen, of in, of achter voor jullie. Alleen niet zo voor mij.

Score:

60/100

Label:

I, Voidhanger Records, 2026

Tracklisting:

  1. Culprit Sunsets (To Chew on Darkness)
  2. Purple Storms (The Desert Unites and Cloaks the World)
  3. Twinhearts (Fall from Grace Again)
  4. 6th of Senses (The Shape of Unknown)
  5. Melankolia (The Silent Acceptance)
  6. The Redeemer (Smudged Flesh Withers)
  7. Revelations (Gone in Remembrance)
  8. Echoes (At the End of the Rainbow)
  9. Hollow Minds Collide (In Ominous Wellbeing)

Line-up:

  • J.Usurper – ‘Ontluikende golven van bewustzijn in onvoorziene verwikkelingen ‘(vocalen, bas, gitaar)
  • A.Deceiver – ‘Ondergrondse aanwezigheid in het abstracte register van existentiële afstand’ (bas)
  • D.Harbinger – ‘Perifere ademhalingen van morele grijsheid in het onstabiele weer van gedachten’ (keyboard)
  • S.Redeemer – ‘Meneer godsblastering & de filosofie van inslag op holle massa’ (drums)

Links: