Vijf EP’s ver ondertussen, maar Imprisoned in Flesh klinkt nog altijd alsof de band met veel goesting en zonder compromissen death metal wil maken. Op Malignant Mankind trekt het vijftal uit Oostburg de lijn van From Arrogance To Extinction verder door, al valt direct op dat deze nieuwe EP een pak brutaler en directer uit de hoek komt. Waar de vorige soms een beetje zompig en dof aanvoelde, zit hier toch een pak meer snelheid en agressie in de songs.
Toch betekent dat niet dat alles gewoon op adrenaline draait. Integendeel zelfs, Imprisoned in Flesh klinkt op deze release riffgerichter dan voorheen, met nummers die net iets meer blijven hangen en slimmer zijn opgebouwd. Er hangen over de hele EP memorabele Britse deathmetalvibes van de oude school, ergens tussen vroege Carcass, Benediction, Bolt Thrower en het recentere Memoriam. Vooral die logge grooves en vettige riffs geven de plaat regelmatig een typisch ‘UK-gevoel’ mee. En Ashes and Blood, het tweede nummer van de EP, springt eruit. Dat nummer combineert brute death metal met een vrij technische aanpak zonder in geforceerd gedoe te vervallen. De riffs haken in, de tempowissels zitten goed en er passeren een paar fijne – licht atmosferische – solo’s die het nummer extra karakter geven. Ook elders op de EP valt op dat er extra aandacht naar de details gegaan zijn. De basgitaar zit opvallend helder in de mix en krijgt geregeld een bijna jazzy rol tussen het gitaargeweld door. Ook de Morbid Angel-slides zijn bijzonder appetijtelijk Dat geeft de songs net wat meer ademruimte. De drums klinken strak en levendig tegelijk, met genoeg variatie om alles interessant te houden zonder de flow kapot te kloppen. De vocalen ten slotte staan er opnieuw stevig op: diep, krachtig en verstaanbaar genoeg om niet volledig in de dieperik te verdwijnen.
Qua invloeden blijft de band ergens hangen tussen old school death metal en een meer technische aanpak die soms aan Death of Pestilence doet denken, zonder ooit echt proggy te worden. Net dat evenwicht werkt goed. Malignant Mankind klinkt smerig en agressief, maar tegelijk doordacht genoeg om meer te zijn dan zomaar een hoop riffs en blasts aan elkaar geplakt. Met vijf nummers is deze EP snel voorbij, maar Imprisoned in Flesh laat wel horen dat er nog altijd groei zit in hun sound. Brutaler dan vroeger, iets technischer ook, maar vooral sterker in de opbouw.
Label:
Eigen Beheer, 2026
Tracklisting:
- Extermination Reimagined
- Ashes and Blood
- Black Octopus
- From the Cunt to the Coffin
- Raptor
Line-up:
- Sam – Bas
- Wouter – Drums
- Lau – Gitaar
- Lava- Gitaar
- Martijn – Vocalen
Links: