Galibot – Catabase

Geschreven door op 09-05-2026 om 16:26.

Het metalen geraamte begint al te schommelen vanaf het moment dat je de kooi in stapt. Het staal kraakt, kabels spannen zich met een diep, kreunend geluid en dan komt de lift met een schok in beweging. Terwijl het krakkemikkige karkas zich langzaam op gang trekt, wijkt het daglicht boven je en trekt het zich steeds verder terug. De wanden van de mijnschacht glijden langs je heen en naarmate je dieper de duisternis indaalt, wordt de lucht kouder en vochtiger. De kooi trilt nu onophoudelijk. Kleine, nerveuze schokken trekken door het metaal en je knijpt je handen steviger om de klamme reling. Schurende, draaiende tandwielen, ratelende kabels, het monotone gedreun van de motor en de holle echo van vallende waterdruppels doen de buitenwereld volledig verdwijnen en hullen de omgeving in een steeds mystiekere duisternis. Plots vertraagt het ritme: de kabel spint niet meer zo strak en een lange, schurende rem snijdt door de ruimte. De liftkooi schokt en komt hortend tot stilstand. Een hek gaat met een scherpe snerp open en voor je strekt de mijn zich uit: laag, zwart en geduldig wachtend. Als je je eerste stappen zet, knarst het grit onder je schoenen…

Galibot is een melodische blackmetalband, afkomstig uit Wallers-Arenberg, in het noorden van Frankrijk. Een streek die bekend is om zijn mijnbouwgeschiedenis. Het is een omgeving waar steenkoolmijnen eeuwenlang niet alleen het landschap maar ook het dagelijks leven bepaalden en die, ook nu nog, de littekens van de mijnbouw draagt. Die geschiedenis kleurt de muziek van Galibot. Het is dan ook niet verrassend dat de naam van de band verwijst naar de mijnen: Galibot is ook de naam die gegeven werd aan kinderen die naar de mijnen in het noorden van Frankrijk werden gestuurd om te werken. In 2024 bracht de band zijn debuut Euch’mau Noir uit, gevolgd in februari van dit jaar door een alternatieve versie – Euch’mau Noir bis – via Les Acteurs de l’Ombre Productions. Deze heruitgave kan worden gezien als een opwarmertje voor het tweede album, dat nog geen drie maanden later het levenslicht ziet: Catabase.

Catabase is een term die in de literatuurwetenschap en mythologie wordt gebruikt om een afdaling naar de onderwereld te beschrijven. In dit geval geeft het de neergang van de mijnwerkers naar de diepten van de aarde weer. Dat het debuutalbum van de band, Euch’mau Noir, zich vanuit het Noord-Franse Ch’ti dialect laat vertalen als ‘De Zwarte Duivel’ maakt duidelijk hoe het vijftal kijkt naar de duistere en helse identiteit van Noord-Frankrijk. Werken in de mijnen was zwaar, gevaarlijk en eentonig: dagenlang in het donker, omgeven door stof, steen, duisternis en de constante dreiging van bijvoorbeeld instortingen van tunnels en explosies van mijngas, terwijl het leven erbuiten ook zeer weinig verlichting bood. Het was een bestaan van harde arbeid, schrille armoede en rauw doorzettingsvermogen, waarin elke dag een strijd was om te overleven.

En dat is duidelijk terug te horen in de melodieuze black metal van het vijftal uit Wallers-Arenberg. De nummers zijn diep geworteld in de industriële geschiedenis van de regio en ademen een rauwe, donkere sfeer, geheel in lijn met het leven van de mijnwerkers. De muziek van Galibot is doordrenkt van duisternis en geladen emotie, waarbij de daverende, snijdende, rauwe vocalen van zangeres Agathe Boulanger een cruciale, sfeerbepalende rol spelen. Opvallend is ook het subtiele gebruik van mildere, bijna harmonieuze, verhalende vocalen, zoals te horen in bijvoorbeeld Jeanlin, Pénitent, Les Montagnes Poussent Sous Terre en Terril. Het hoge tempo, vaak aangejaagd door bulderend, krachtig drumwerk, bepaalt het ritme, maar op sommige momenten, zoals tijdens Jeanlin, Voreux en Estaminet Pt.1, drukt de band het tempo bewust. Met het aanbrengen van deze contrasten wordt de onheilspellende sfeer nog donkerder aangezet en de emotionele diepgang en atmosfeer nog sterker voelbaar.

Nummers als Bleu Noir Rouge (een knipoog naar de Franse vlag, waarbij het wit plaatsmaakt voor het zwart van de kolen), Pénitent, Les Montagnes Poussent Sous Terre en Saint Cordon klinken rauw en agressief, maar zijn tegelijk rijk aan melodieën die een gevoel van intensiteit en duistere geheimzinnigheid oproepen. IJzige tremolo’s vloeien samen met donkere harmonieën en soms bijna epische, verhalende passages, zoals in het instrumentale Baptise Terre of het einde van Les Montagnes Poussent Sous Terre. Ze smeden een meeslepend geheel dat de emotionele en fysieke zwaarte van hun thema’s voelbaar maakt. Subtiele details, zoals de explosie in Terril, zorgen ervoor dat het geheel met zorg en verfijning is uitgewerkt.

Intens, duister en beklijvend. Het boeit wanneer een band inhoud koppelt aan uitvoering en die thematiek overtuigend naar zijn muziek weet te vertalen. Op Catabase slaagt Galibot daar volledig in: de hardheid van het mijnleven krijgt een bijna hypnotiserende diepgang. Het album voelt als een afdaling in een ondergrondse wereld, doordrenkt van dreiging en dramatiek. Liefhebbers van melodieuze black en bands als Antrisch, Aorlhac, Dauþuz, Griffon en Houle weten hier precies wat ze in huis halen. Of, zoals een Franse jongere het zou kunnen uitroepen: “Chaud comme la braise: c’est chanmé!”

Score:

88/100

Label:

Les Acteurs de l'Ombre Productions, 2026

Tracklisting:

  1. Catabase
  2. Jeanlin
  3. Bleu Noir Rouge
  4. Voreux
  5. Baptise Terre
  6. Pénitent
  7. Les Montagnes Poussent Sous Terre
  8. Estaminet Pt.1
  9. Terril
  10. Saint Cordon
  11. Mesektet

Line-up:

  • Agathe Boulanger – Vocalen
  • Thomas Deffrasnes – Gitaar, vocalen
  • Julian Baquero – Gitaar
  • Clément Joly – Basgitaar
  • Robin Grabmann – Drums

Links: