Verslag van een exotisch festival is voor Osmium – de zwaarste podcast in het Nederlands – bijna net zo’n vaste prik als afleveringen over jaarlijstjes en publieksprijzen. Na een betonnen safari in Manchester, parkeren tussen de beren in Roemenië en gastronomische verzetjes in Kortrijk, wordt reikhalzend uitgekeken naar de bestemming van de Osmium metalvakantie van 2026. Die hoge verwachtingen rusten dermate zwaar op de schouders van babbelaars Niels en Pim dat ze de handdoek maar in de ring gooien en besluiten thuis te blijven. Nu de bestemming dus Indoornesië en Tuinzania blijkt te zijn, wordt gezocht naar manieren om de festivalweide de huiskamer in te halen.
De redding komt in de vorm van de liveplaat, wellicht het minst besproken muzikale format in Osmium. Het blijkt echter een rijke voedingsbodem voor interessante discussies. Is het de ultieme meetlat waarlangs bands gekeurd dienen te worden of is het juist het zwarte gat van een discografie? Hoe belangrijk is bijbehorend beeld, merkbaar publiek en degelijke opnamekwaliteit? Hoe rekbaar is het begrip anno 2026 wanneer liveregistraties ook verschijnen in de vorm van studio-opname, livestream of telefoonvideo met bonusvinger voor de lens? Daarmee verschuift de vraag van waar Osmium dit jaar naartoe gaat naar wat er overblijft als je een concert van zijn plek, publiek en moment losweekt. Een aflevering over aanwezig zijn zonder ergens heen te gaan.
Met beeldmateriaal door Ruth Mamphuys en muziek van Crouch.
Onderwerpen:
Crouch – Vidal (00:00)
Welkomstwoord over het zelf saneren van asbestplaten (00:15)
Introductie van de onderwerpen (04:06)
Waarom niet naar een buitenlands zomerfestival dit jaar? (05:13)
Live albums: wat vinden wij daarvan? (13:00)
Live albums: video versus audio opnames (22:52)
Live albums: voorbeelden van goede live opnames (34:29)
Live albums: live opnames in studio setting (40:42)
Live albums: bootlegs (45:59)
Live albums: de conclusie (48:48)
Pim’s (bonus) luistertip: The Black Keys – Peaches, de terugkeer van extra belegen kaas in muzikale vorm (52:44)
Pim’s echte luistertip: Crouch – Breaking The Catatonic State, noise rock uit de Church Of Ra die vooroordelen rechtzet (55:21)
Niels’ gecombineerde luister- en concerttip: Archspire – Too Fast To Die, compleet geschifte techdeath uit Canada dat in Doornroosje en Kavka Zappa speelt in het najaar (58:28)
Pim’s concerttip: Iron Maiden in de Ziggo Dome, ga je helden zien nu het nog kan, ook al kan dat niet omdat het uitverkocht is (1:06:28)
De redacteuren van Zware Metalen schrijven ieder jaar op vrijwillige basis duizenden artikelen om de metalscene van Nederland en België te ondersteunen. Hiervoor zijn we afhankelijk van inkomsten die gegenereerd worden door het plaatsen van advertenties. Indien deze niet afkomstig zijn van directe partners (zoals poppodia en festivalorganisatoren), zal de overgebleven ruimte opgevuld worden door automatisch gegenereerde advertenties van Google AdSense. Omdat deze gebruik maken van zogeheten ‘tracking cookies’, hebben we volgens de AVG-wet jouw toestemming nodig om deze advertenties weer te kunnen geven. We begrijpen dat onze lezers hun privacy op het internet waarderen, maar het accepteren van het cookiegebruik houdt Zware Metalen (en dus indirect de metalscene) in leven. We hopen daarom dat je instemt met het gebruik van de cookies. Mocht je er interesse in hebben, kun je onze privacyverklaring lezen.
Osmium #81: de liveplaat als festivalvervanger
Geschreven door Niels Kreijveld op 25-05-2026 om 21:38.
Verslag van een exotisch festival is voor Osmium – de zwaarste podcast in het Nederlands – bijna net zo’n vaste prik als afleveringen over jaarlijstjes en publieksprijzen. Na een betonnen safari in Manchester, parkeren tussen de beren in Roemenië en gastronomische verzetjes in Kortrijk, wordt reikhalzend uitgekeken naar de bestemming van de Osmium metalvakantie van 2026. Die hoge verwachtingen rusten dermate zwaar op de schouders van babbelaars Niels en Pim dat ze de handdoek maar in de ring gooien en besluiten thuis te blijven. Nu de bestemming dus Indoornesië en Tuinzania blijkt te zijn, wordt gezocht naar manieren om de festivalweide de huiskamer in te halen.
De redding komt in de vorm van de liveplaat, wellicht het minst besproken muzikale format in Osmium. Het blijkt echter een rijke voedingsbodem voor interessante discussies. Is het de ultieme meetlat waarlangs bands gekeurd dienen te worden of is het juist het zwarte gat van een discografie? Hoe belangrijk is bijbehorend beeld, merkbaar publiek en degelijke opnamekwaliteit? Hoe rekbaar is het begrip anno 2026 wanneer liveregistraties ook verschijnen in de vorm van studio-opname, livestream of telefoonvideo met bonusvinger voor de lens? Daarmee verschuift de vraag van waar Osmium dit jaar naartoe gaat naar wat er overblijft als je een concert van zijn plek, publiek en moment losweekt. Een aflevering over aanwezig zijn zonder ergens heen te gaan.
Met beeldmateriaal door Ruth Mamphuys en muziek van Crouch.
Onderwerpen:
Links: