Ølyp – I(m)MORTAL

Geschreven door op 18-10-2026 om 19:30.

Anders dan de naam doet vermoeden, komen de leden van het duo Ølyp niet uit het een of andere Scandinavische land. Hoewel ze hun inspiratie halen uit de Noorse fjorden, hebben de heren een Frans paspoort. Ølyp heeft het beste voor met de natuur en dat is dan ook de grote boodschap van dit debuut. I(m)MORTAL handelt over de verrotte relatie tussen mens en natuur. Dit gebeurt nagenoeg zonder tekst. Het zijn de instrumenten die spreken. En dan niet enkel gitaar en drums: enkele gastmuzikanten met een strijkinstrument mogen ook opdraven. Of het lukt om op die manier de boodschap over te brengen, gaan we in deze recensie uitvogelen.

Dat het ze menens is, wordt al meteen bij het eerste nummer duidelijk. In The Human Error, eveneens de eerste single, knalt de riff er direct in. Al snel begint ook de drummer zich te mengen en brengt de gitarist een mooi snerpende gitaarpartij ten berde. Al bij al heeft het zo wat weg van Isis, al doet het wat minder sludgy aan. Verrast word je met een portie flinke blastbeats, die heb ik nog niet al te vaak gehoord in dit genre. Het geeft de muziek wat extra’s en je zou het kunnen interpreteren als de kracht die de natuur teweeg kan brengen. Aan het einde van het nummer lijkt het alsof er een brul weerklinkt, maar dit is puur instrumentaal en komt vaker terug gedurende het album.

Ook 797, track nummer twee op dit album, begint met een fijne riff. Vervolgens lijken we iets te horen wat klinkt als blazers; een blik op de lijst van gastmuzikanten leert me echter dat er geen blazers meespelen. Ook in dit nummer horen we weer blastbeats. Het knappe van dit nummer is dat er meerdere gitaarpartijen te horen zijn die elk hun eigen geluid hebben. Zo is er halverwege een vrij licht klinkende gitaar te horen, terwijl op het einde, wanneer de blastbeats weer losbarsten, de gitaar net erg log, haast sludgy klinkt.

Van dit album is inmiddels ook een tweede single verschenen. Molden is de gelukkige en wat mij betreft meer dan terecht. Het mooie volle geluid van de band komt hier goed naar voren. Via opnieuw een fijne riff en een zwaar basloopje komen we bij de inmiddels bekende blastbeats. Vervolgens volgt een intermezzo van die ferme slagen op de drum in combinatie met de strijkers; de kracht die dit met zich meebrengt wordt vervolgens afgetopt met een stevig stukje gitaarwerk. Je hoort hier verschillende lagen over elkaar heen zonder dat het een kakofonie wordt.

Ook het middenstuk van dit album wordt gekarakteriseerd door stevige riffs en dito blastbeats. One’s Tormented Mind is a Crumbling Universe lijkt te openen met drums uit een drumcomputer, het doet een beetje elektronisch aan. Hier valt de dreiging, die in meerdere nummers duidelijk aanwezig is, bijzonder op. Net als de dreiging die van de natuur komt, als we blijven doorgaan zoals we bezig zijn. Opeens valt het nummer helemaal stil en horen we gehijg. Dit bouwt langzaam weer op en wat volgt is wederom een eruptie, zoals het een goed post-metalnummer betaamt.

Tot dusver hebben de heren Lépicier en Annenkoff zonder woorden hun boodschap aardig weten over te brengen. Mooi is de combinatie van een riff en de strijkers, die lijkt op een tikkende klok. Solace komt zo van alle tracks op dit album over als de meest filmische. Ook in The Great Acceleration mis je de vocalen niet. Hier zijn er geen strijkers die daarvoor zorgen, maar wel het volle geluid van alle afzonderlijke lagen waaruit het nummer bestaat.

We sluiten af met het tweeluik The Great Denial. Het begint haast als een verstild klassiek nummer met enkel strijkers. En dan gebeurt er iets onverwachts: er volgt tekst om toch nog even de boodschap van het album duidelijker te maken. Dit betreft geen zang maar spoken word, in een zeer charmant Engels met Franse tongval. Ook al is het nog zo charmant, wat mij betreft was dit onnodig. Het is de band effectief gelukt om de muziek helemaal voor zichzelf te laten spreken.

Als ik zelf kies om er niet te veel woorden aan vuil te maken, zijn het vooral de riffs en de strijkers die de plaat maken. Maar ook het gebruik van blastbeats en de ambient-achtige rustmomenten zorgen ervoor dat de plaat zich onderscheidt van het vaak toch wel eenvormige post-metalgeluid.

Score:

80/100

Label:

Klonosphere/Season of Mist, 2026

Tracklisting:

  1. The Human Error
  2. 797
  3. Molden
  4. One’s Tormented Mind is a Crumbling Universe
  5. Solace
  6. The Great Acceleration
  7. The Great Denial, Pt. 1
  8. The Great Denial, Pt. 2

Line-up:

  • Thibaud Lépicier – Gitaar, bas
  • David Annenkoff – Drums

Links: