Je kiest een stoel uit. Liefst eentje dicht bij de deur, want je weet nog niet zeker of je wilt blijven. De koffie is heet, het licht doet het niet en ergens knaagt de gedachte dat je beter weer kunt vertrekken. Toch ga je zitten. Luisteren mag ook. Praten hoeft nog niet. Welkom bij de zonderlinge groepstherapie die Great Falls voor zichzelf heeft ingericht op The Bite That Grows Up.
Drie jaar na Objects Without Pain keert het trio terug met een plaat die eigenlijk minder verwoestend had moeten worden dan zijn voorganger. Great Falls sprak vooraf over de nasleep van een atoombom: niet de explosie zelf, maar wat er overblijft wanneer het stof langzaam neerdaalt. Van dat voornemen is weinig terechtgekomen. The Bite That Grows Up is misschien nog wel venijniger, ongemakkelijker en vooral compromislozer geworden. Noise rock, sludge, post-hardcore en mathcore worden in een blender gegooid waarvan iemand vergeten is de deksel erop te zetten.

Compromisloos. Dat is dan ook het eerste woord dat bij openingstrack A Small Weakness naar boven komt. Pure noise botst op een flinke dosis sludge, terwijl de drums van Nickolis Parks klinken als een tikkende tijdbom. Alles wringt en schuurt, totdat er plotseling een stilte valt. Uit de brokstukken klinkt de wanhopige stem van gitarist Demian Johnston. De zes minuten van A Small Weakness voelen niet alleen als muzikale frustratie, maar ook als een bijzonder persoonlijke tragedie. De emotie druipt ervan af en comfortabel wordt het nergens.
In Pinned Against Time komt de mathcorekant nadrukkelijker naar voren. Het klinkt alsof er allerlei zware voorwerpen in een industriële shredder worden gegooid en de restanten vervolgens zonder enige scrupule in je gezicht worden gesmeten. Agressief, rauw en nauwelijks te voorspellen. Onder die chaos wordt ondertussen een belangrijk deel van het verhaal zichtbaar. Johnston kijkt naar zijn vader, vervolgens naar zichzelf en uiteindelijk naar zijn dochter. Hij heeft de ogen van zijn vader. Zijn dochter heeft die van hem. De vraag die langzaam boven The Bite That Grows Up komt te hangen, is een stuk minder eenvoudig: wat geven we nog meer door? Dat maakt de waanzin van Great Falls ineens behoorlijk menselijk.
Ook Worse Than Sleep wringt en beukt volgens hetzelfde nietsontziende recept, maar valt vooral tekstueel op. De therapiesessie uit de opening blijkt volledig door Johnston zelf te zijn geconstrueerd. In zijn hoofd bestaan werelden waarin hij altijd precies de juiste woorden tegen zijn dochter zegt, haar beschermt en een geweldige vader is. Was het echte leven maar zo eenvoudig.
Hailstone Numbers komt dan op het juiste moment. Het is de langste track van het album en begint opvallend dreigend en rustig. De basgitaar laat zich af en toe horen, terwijl op de achtergrond een soort constante ‘white guitarnoise’ blijft hangen. Great Falls houdt zich bijna drie minuten in voordat het nummer zich langzaam openvouwt tot een slepend epos. Het tempo gaat nauwelijks omhoog en toch behoort het tot de meest intense momenten van de plaat. Johnston kijkt hier verder dan zijn eigen vaderschap. Ouders worden ouder, vrienden verdwijnen en op een gegeven moment krijgt de dood een vaste plek in het leven. Great Falls hoeft daarvoor niet sneller of harder te spelen. Juist doordat de band even niet voortdurend probeert je schedel te verbouwen, komt de zwaarte harder binnen.
Nicotine In The Spine, een van de twee nummers die vooraf werden vrijgegeven, trekt het blik chaos weer volledig open. Tempowisselingen volgen elkaar op en de band lijkt er genoegen in te scheppen iedere vorm van houvast onmiddellijk weer onder je vandaan te trekken. Maar opnieuw is het de tekst die het geweld een extra laag geeft. Johnston richt zich rechtstreeks tot zijn dochter en spaart zichzelf niet. Hij schreeuwde tegen haar. Hij breekt zelf regelmatig en terwijl hij probeert haar te beschermen, komt zijn eigen jeugd weer boven: dronken ouders en een kind dat boven hardop zijn tafels zit op te dreunen zodat ze hem kunnen horen. Daar zit misschien wel de pijnlijkste gedachte van de plaat. Hoe moet je weten hoe je een goede vader moet zijn wanneer je zelf nooit het juiste voorbeeld hebt gehad?
Op Debt Ethics wordt die angst bijna tastbaar wanneer zijn dochter verdwenen blijkt, haar locatie is uitgeschakeld en de paniek toeslaat. Johnston wil helpen, maar hoort zichzelf ondertussen opnieuw schreeuwen. Het is die machteloosheid die The Bite That Grows Up veel meer maakt dan een verzameling dissonante riffs. Achter al dat lawaai zit iemand die doodsbang is om degene van wie hij het meest houdt juist pijn te doen terwijl hij haar probeert te beschermen.
Daarna gaan bij Buildings Full Of Rope werkelijk alle remmen los. Het snelste nummer van het album schiet als een bezetene uit de startblokken en dendert vrijwel rechtstreeks naar het einde. Parks jaagt zijn drums vooruit alsof er ergens brand is uitgebroken, terwijl de riffs wanhopig proberen hem bij te houden. Na alle persoonlijke ontboezemingen voelt het bijna als een noodzakelijke uitbarsting.
Afsluiter What No One Can Give kiest vervolgens weer voor de trage, slepende aanpak. Johnston verlaat zijn zelfgebouwde therapiegroep, loopt de trap af en keert terug naar zijn leven. Zijn dochter is thuis. Veilig, maar de angst is niet verdwenen. Hij en zijn vrouw wilden haar met liefde grootbrengen, maar ergens blijft de gedachte knagen dat hij ondanks alle goede bedoelingen aan het falen is.
Na al dat muzikale geweld laat Great Falls je niet achter met een laatste explosie, maar met de angst die vanaf het begin onder de plaat heeft gelegen: dat we allemaal dingen meekrijgen, dingen doorgeven en uiteindelijk verdwijnen. De vraag is wat we in de tussentijd bij de mensen achterlaten van wie we houden?
Muzikaal blijft de vraag hangen hoe je dit voor elkaar bedacht krijgt, want hoe chaotisch The Bite That Grows Up ook klinkt, dit kan nauwelijks zomaar wat impulsief rammen zijn. Daarvoor vallen de ritmes te vreemd in elkaar, veranderen de riffs te vaak van richting en wordt er te geraffineerd met spanning gespeeld. Great Falls klinkt alsof de muziek ieder moment volledig uit elkaar kan vallen, terwijl het drietal precies weet waar ieder brokstuk terecht moet komen. Het is gecontroleerde ontregeling. Misschien verklaart dat ook waarom ik Great Falls live zo indrukwekkend vond. Tijdens Soulcrusher in 2024 kwam de band na een dag vol zwaarmoedige black en sludge nog even de laatste restjes weerstand uit de zaal beuken. Het was overweldigend, hypnotiserend en vooral ontzettend goed.
Thuis werkt dat anders. Een volledig album Great Falls is moeilijk te verteren. De voortdurende dissonantie, ritmische ontregeling en intensiteit maken The Bite That Grows Up bij vlagen zelfs doodvermoeiend. Live wil ik me hier met alle liefde door laten vermorzelen; thuis ontstaat soms de behoefte om even op adem te komen, maar misschien past ook dat wel bij deze plaat. Johnston neemt aan het begin plaats op een stoel dicht bij de deur omdat hij ieder moment wil kunnen vluchten. Ruim drie kwartier later begrijp ik dat gevoel behoorlijk goed. Toch blijf ik ook zitten.
The Bite That Grows Up is een uitputtende trip door het hoofd van Great Falls. Een wereld vol angst, schuld, vaderschap, dood en de vrees dat je de fouten uit je eigen verleden doorgeeft aan degene die je juist tegen alles wilt beschermen. Niet iedere seconde is even gemakkelijk te verdragen. Dat is vermoedelijk ook helemaal niet de bedoeling. Wanneer de laatste klanken zijn verdwenen, doet de stilte ineens opvallend veel. En verdomd, de koffie is nog warm.
Score:
75/100
Label:
Neurot Recordings, 2026
Tracklisting:
1. A Small Weakness
2. Pinned Against Time
3. Worse Than Sleep
4. Hailstone Numbers
5. Nicotine in the Spine
6. Debt Ethics
7. Buildings Full of Rope
8. What No One Can Give
Line-up:
- Demian Johnston – Gitaar, zang
- Shane Mehling – Bas
- Nickolis Parks – Drums, zang
Links:

