Alleen al de fantastische albumhoes is reden genoeg om dit nieuwste album van Ennui onder de aandacht te brengen, al is het iets aan de late kant. Nog belangrijker misschien, omdat deze Georgische brengers van ultieme droefenis slechts één keer eerder de revue passeerden op de belangrijkste verzamelplek der zware metalen. Destijds kreeg het vorige album The End Of The Circle een schappelijke score, maar waren er toch ook enkele kritische noten te bespeuren. Acht jaar later – niet alleen voor de nummers wordt de tijd genomen, maar daarover later meer – vinden we de opvolger met de mystieke naam Qroba. Dit laat zich vanuit het Georgisch vertalen als het verdwijnen van aanwezigheid, waarbij het terugtrekken van licht zorgt voor een ultieme en zware leegte. Dat voelt als dé perfecte ondertitel voor een dik uur aan bedroevende funeral doom van de bovenste plank. Voor dit nieuwe werk is Ennui neergestreken bij Meuse Music Records. Dit label heeft altijd een sterke neus voor ruwe parels uit de krochten van de ondergrond en dan specifiek binnen de funeral doom. Dit maakt mij dus meer dan benieuwd naar dit Qroba.
Funeral doom is niet het meest gangbare subgenre, dat wordt gekenmerkt door trage, repetitieve patronen die doordrenkt zijn met bedrukkende neerslachtigheid. Geen spul voor op een zwoele zomeravond zullen we maar zeggen. Binnen die categorisatie kunnen we Ennui ook scharen. Sloom en geleidelijk verschuivend als het muzikale equivalent van aan gravitatie gebonden sterrenstelsels, die in miljoenen jaren langzaam om elkaar heen draaien. Gewichtig en bedachtzaam, waarbij elke gitaaraanslag en drumberoering de zware emoties verder benadrukken. De ontiegelijk diepe holemens-grunt zorgt voor extra zwaarte. Dit is muziek die de mensheid er aan herinnert dat we slechts een kruimel zijn in de onmetelijke grootsheid van het universum en ons simpelweg degradeert tot kosmische nietigheid. Dit Qroba bevat – ik had beloofd er nog op terug te komen – slechts vijf nummers, maar weet daarbij alsnog net na het uur af te klokken. Reken dus op lang uitgerekte composities met slepende gitaarlijnen, welgeplaatste galmdrums en subtiele ritme- en melodische veranderingen. De muzikale invulling roept onherroepelijk treurende emotie op, maar biedt daarnaast ook troost en zielenheling. De uitgerekte composities, atmosferische onderlagen en het repetitieve karakter zorgen ervoor dat de muziek ontzettend meeslepend is en de toehoorder dwingt tot een moment van reflectie en bezinning.
Dat zonlicht verdwijnt direct in het allesverslindende zwarte gat dat de naam Down, To The Stars met zich meedraagt. Ditmaal zijn het de orgeltonen die de begeleider vormen van de druilerige duisternis. In combinatie met de slepende gitaarlijnen vol melancholie, geeft dit echter ook een geruststellend gevoel mee. Het herhalende mantra zorgt hierbij voor een haast religieuze ervaring. Helemaal als we naar het einde toe nog vaderlijk worden toegesproken (we vermoeden in het Georgisch): er is hoop in het donker. Dat lijkt verder doorgebouwd te worden met het getokkel van wederom de panduri, die de start van Mokvda Mze vorm en kleur geeft. Het verdere verloop kenmerkt zich door inmiddels vertrouwde atmosferische sfeerlagen en heerlijk wiegende gitaarpartijen. Richting het einde wordt door middel van subtiele veranderingen toegewerkt naar een ultiem zwaartepunt, waarna de atmosferische soundscapes de laatste ruime minuut inkleuren.
Score:
87/100
Label:
Meuse Music Records, 2026
Tracklisting:
- Antinatalism
- Becoming Void
- Decima
- Down, To The Stars
- Mokvda Mze
Line-up:
- David Unsaved – Zang, basgitaar, gitaar
- Serge Shengelia – Gitaar
- Andrey Azatyan – Gitaar
- Kakhi Kiknadze – Gitaar
- Alexander Gongliashvili – Drums
Links: