Dance Gavin Dance – Tree City Sessions 3

De derde Tree City Sessions van Dance Gavin Dance is er, woohoo! De post-hardcore veteranen uit Sacramento, Californië, kruipen in dit format de studio in om ouder materiaal terug op te rapen en in een live-jasje te gieten. Elke keer is het uitkijken naar welke nummers de finale selectie halen en hoe ze dan ook klinken met de nieuwe line-up. De ledensituatie – en dan vooral de zang – bij Dance Gavin Dance is nogal ‘cursed’ om het zacht uit te drukken. De band heeft daardoor meer en moeilijkere formaties gehad dan een middelgroot land in dezelfde tijdspanne. Weinige constanten daarbij zijn gitarist Will Swan die over elf albums niks aan virtuositeit heeft moeten inboeten en alleen maar meer virtuoze funky riffjes en nummers is gaan schrijven. Ook drummer Matt Mingus zit zoals altijd op de kruk om zijn karakteristieke dubbele-basrolls en hak-op-de-tak overgangen in de verf te zetten.

De grootste nieuwkomer deze keer is Andrew Wells – zanger nummer vier – die de reuzenschoenen van Tillian Pearson (popkoning met een ziekelijk hoog bereik), Johnny Craig (met zijn soulvolle rasp) en Kurt Travis (de rauwe energie) moet weten in te vullen. Andrew is echter niet aan zijn proefstuk toe, hij is al sinds 2015 bij de band betrokken en zong/speelde op de vorige albums, maar mocht voor Pantheon (2025) de leadvocals voor zijn rekening nemen. Die waren iets minder pop-gericht en iets rauwer dan we gewend zijn van zijn voorganger Tillian, maar ook ietwat voorzichtiger. Echter mocht het resultaat er wel zijn en Pantheon schopte het – vooral door zijn grenzeloosheid – tot in mijn jaarlijst 2025.

Op Tree City Sessions 3 horen we Andrew volledig ontluiken. Hij doet elk van de vorige zangers eer aan en legt ze tegelijk het vuur aan de schenen. De kracht die hij op Doom & Gloom onder de hoge noten weet te zetten is weerzinwekkend. Het randje soul en ingehouden screams zijn, daarentegen, veelbelovend voor de andere nummers. De screams van Jon Mess zijn eveneens in piekvorm en worden allesomvattend in de finale breakdown van het nummer.

Een andere uitschieter is Need Money van Downtown Battle Mountain II. Andrew leunt hier helemaal in het soulvolle timbre van Johnny Craig, maar weet het meer kracht te geven. Bij momenten is de zang zo dicht bij het origineel dat het me terug katapulteert naar de eerste keer dat ik het nummer op plaat hoorde. Verder zijn er nog een schuiftrombone en altsaxofoon ingeschakeld om de funky accenten in het nummer verder aan te stippen. Het basgeluid van Sergio Medina is daarbij ook meer dan doeltreffend. Die typische licht overstuurde Fender Jazzbass komt helemaal tot zijn recht in de slides naar boven, waar de midtonen lekker door de mix snijden.

Eagle Vs. Crows is voor mij één van de meest geslaagde nummers. Het was een losse single in 2015, die ik al helemaal vergeten was. Het nummer is zo typerend voor de popzanglijnen van Tillian Pearson, maar Andrew maakt er hier helemaal zijn versie van. Het is daardoor warmer en minder schel gebracht, maar met evenveel melodieuze kwaliteit als  het origineel. Bij de screams lijkt het wel alsof Jon Mess in het cursief aan het screamen is met een dik accent. Verder in de spotlight is ook de rap van Will Swan in het midden van het nummer, die nog nooit zo zuiver en ritmisch gevat geklonken heeft. De andere ster is hier de bas, die hier minder stuwend, maar veel scherper en tegelijk ook voller doorkomt tot maximaal funky effect.

Afsluiten doet Dance Gavin Dance in stijl met een linkse en een rechtse. Om te beginnen één van de virielste en hevigste nummers uit de discografie: Bloodsucker. Meteen trekt de band alle registers open en scheurt de ether aan gort. Het ijzersterke en angstig hoge refrein stelt Andrew daarna flink op de proef. De noten worden wonderwel gehaald met een nodige extra duw en energie. Heel indrukwekkend en wat ben ik blij dat deze Bloodsucker van onder het stof wordt gehaald. Het blijft één van de sterkste nummers uit de discografie. De echte afsluiter Powder To The People is tevens het slotstuk van mijn favoriete Dance Gavin Dance-album – Happiness (2011) – met Kurt Travis op zang. Terug zijn de raps van Will, helemaal centraal en lekker uitgetrokken ditmaal. We merken hierbij ook de cleane ondersteunende zang van Will in de refreinen op – een primeur. Jon moet hier voor een keer niet zijn eigen screampartijen voor de rekening nemen, maar zijn interpretatie doet het wel meer als Dance Gavin Dance klinken. Andrew slaat de nagel op de kop en weet de schreeuwerige energie van Kurt echt op te roepen in zijn versie. Hij gaat nog een stap verder en trekt de schreeuw helemaal over de streep. In de outro krijgen de virtuoze instrumenten nog een laatste kans om de aandacht te grijpen en dan sluiten de gordijnen voor Tree City Sessions 3.

Dance Gavin Dance slaat een homerun met Tree City Sessions 3 en tovert vergeten favorieten uit de torenhoge toverhoed, met Andrew Wells als wit konijn. Genoeg beeldspraak. De band verkeert in piekvorm en rammelt de nummers hier schijnbaar moeiteloos af. Het zou me niks verbazen als deze opnames op één dag hebben plaatsgevonden. Dit zijn echte muzikanten van een schrikwekkend hoog niveau die hele rare en tegelijk hele gave muziek maken. De muziek zoals we gewoon zijn van Dance Gavin Dance is nagenoeg perfect gebracht en de zang doet niet anders dan positief verrassen. Tree City Sessions 3 is genieten geblazen. Twaalf iteraties angstige chaotische funky post-hardcore.

Score:

82/100

Label:

Rise Records, 2026

Tracklisting:

1. It’s Safe To Say You Dig The Backseat
2. The Robot With Human Hair Pt. 3
3. Need Money
4. Eagle Vs. Crows
5. Burning Down The Nicotine Armoire
6. Self-Trepanation
7. Surprise! I’m From Cuba, Everyone Else Has One Brain
8. Doom & Gloom
9. Reprogramming Mental Preprogramming
10. Swan Soup
11. Bloodsucker
12. Powder To The People

Line-up:

• Andrew Wells – Zang
• John Mess – Screams
• Will Swan – Gitaar, zang, rap
• Sergio Medina – Basgitaar
• Martin Bianchini – Gitaar
• Matt Mingus – Drums

Links:

• Dance Gavin Dance Facebook
• Rise Records