Een erfenis hoort iets te zijn waarvan je hoopt dat de volgende generatie er beter van wordt. Een huis, wat geld of misschien iets kleins waaraan later nog eens met een glimlach wordt teruggedacht. A Secret Revealed laat op The Ruin I Summoned Forth een heel ander testament na. De wereld staat in brand, de natuur sterft en tussen de puinhopen staat een volgende generatie klaar om de rekening gepresenteerd te krijgen. Met dank aan degenen die voor hen kwamen.
Het Duitse vijftal uit Würzburg bestaat inmiddels ruim veertien jaar en is met The Ruin I Summoned Forth toe aan album nummer vier. Na debuut The Bleakness uit 2015 volgden via Lifeforce Records Sacrifices en When The Day Yearns For Light. Vijf jaar na die laatste plaat is de blik opnieuw stevig richting de duisternis gedraaid. Post-metal vormt nog altijd de fundering, maar black metal, melodieuze deathmetal en een modernere vorm van “heaviness” drukken nadrukkelijk hun stempel op het geheel.
Disheartened trekt je zonder pardon de desolate duisternis in. De centrale riff weegt een paar ton, maar daarachter kronkelt een slepend post-metalgitaargeluid dat bijna hysterisch aandoet. Toch verstopt zich ergens tussen al dat geweld ook nog een melancholische melodie. Nikita Kamprad van Der Weg Einer Freiheit zorgt ondertussen voor vocale afwisseling. Zijn hogere scream schuurt heerlijk tegen de lagere vocalen aan. Een stevig statement van een openingstrack en meteen ook het sterkste nummer van het hele album.
De muziek klinkt verstikkend en de tekst doet daar nog een schep bovenop. De wereld brandt, de hemel vult zich met rook en stof en de mens kijkt naar de gevolgen van zijn eigen handelen. Het meest ongemakkelijke besef is dat de ramp niet onverwacht kwam. We zagen hem aankomen. We bouwden zelfs mee aan de storm waarvoor we nu proberen te schuilen. Als dit het begin van het testament is, belooft de erfenis weinig goeds.
Collapsar doet vervolgens weinig om die zorgen weg te nemen. De snelheid gaat wat omlaag, maar daarvoor komen lompheid en agressie terug. Er gebeurt ontzettend veel tegelijk. Riffs, drums en vocalen verdringen elkaar om een plek en luisteren wordt bijna werken. Dat chaotische karakter past bij de plaat, maar legt tegelijkertijd een van haar zwakke plekken bloot. De productie is zo massief dat details soms onder het gewicht verdwijnen.
Withered Eyes lijkt de gitaren nog een verdieping lager te stemmen en behoort paradoxaal genoeg tot de toegankelijkste nummers van het album. De riff is helemaal niet ingewikkeld. Hij is repeterend, lomp en vooral verdomd effectief. Eindelijk heb je iets om je aan vast te klampen. Een lichter tussenstuk biedt bovendien even de gelegenheid om adem te halen, voordat de track weer verder dendert.
De grote wereldproblemen van de eerste nummers krijgen ineens een gezicht wanneer de verteller naar een kind kijkt. Niet langer gaat het alleen over een stervende wereld, maar over de vraag wat je achterlaat voor iemand die daar straks nog in verder moet. De verteller vraagt zich zelfs af of hij vergeven kan worden omdat hij het kind überhaupt in deze wereld heeft gezet. Hier duikt ook de albumtitel op en wordt de schuld persoonlijk: The Ruin I Summoned Forth. De titel blijkt daarmee meer dan een lekker duister klinkende verzameling woorden. De ruïne is niet iets wat ons toevallig overkomt. We hebben er zelf aan meegebouwd.
The Great Dying heeft de lekkerste opbouw. Het nummer begint bijna akoestisch en laat de intensiteit langzaam toenemen. Eerst dreiging, dan spanning en uiteindelijk de explosie. De drums schieten in een hogere versnelling en de riffs razen erachteraan. Tekstueel wordt ondertussen naar grote uitstervingsgolven uit het verleden gekeken, met de weinig opbeurende constatering dat de mens inmiddels aardig op weg is zijn eigen variant te organiseren.
Upheaval maakt misschien nog wel duidelijker waarom A Secret Revealed niet voortdurend alles op standje elf hoeft te zetten. Een fijne melodieuze riff vindt zijn weg tussen het geweld en het rustige middenstuk klinkt mysterieus en spannend. De snelheid ligt lager en juist daardoor is Upheaval misschien wel het meest meeslepende nummer van de plaat. Ook tekstueel ontstaat er beweging. Tot nu toe bestond de nalatenschap vooral uit schuld, angst en vernietiging. Hier probeert de verteller zijn woede om te zetten in iets waarmee verandering kan worden afgedwongen. Uit de as moet iets nieuws ontstaan. Er wordt gezocht naar de kracht om een andere richting in te slaan. Alsof iemand zich halverwege het schrijven van zijn testament realiseert dat hij misschien nog niet klaar is met leven.
No Mercy For The Wicked trekt vervolgens de teugels weer strak aan en roept bij aanvang zelfs een lichte Gojira-vibe op. De tekst wordt eveneens grimmiger. De wens tot verandering uit Upheaval heeft plaatsgemaakt voor confrontatie, verzet en beelden van brandende auto’s, stenen tegenover tanks en offers die gebracht moeten worden. De vraag is inmiddels niet meer alleen wat we hebben achtergelaten, maar ook hoeveel vernietiging gerechtvaardigd lijkt om die nalatenschap nog te veranderen.
Tenslotte is daar The Farewell. Na alle loodzware riffs, razende drums en screams gebeurt iets wat bijna vreemd aanvoelt: het wordt rustig. Niet de gespannen rust van The Great Dying of Upheaval, waarbij je eigenlijk al weet dat het geweld ieder moment weer kan losbarsten. Dit voelt anders. Vreedzaam bijna. Alsof er na al het geweld simpelweg niets meer over is om kapot te maken.
Ook tekstueel wordt de balans voor de laatste keer opgemaakt. Kinderen die moeten leven met wat hun voorgangers hebben aangericht, een wereld die langzaam bezwijkt en de angst voor wat de toekomst nog te bieden heeft komen samen in een bijzonder donker afscheid. Tegenover de dood van de verteller staat uiteindelijk nog één ding: de hoop die bij de ander blijft liggen. Daarmee eindigt The Ruin I Summoned Forth niet met de zoveelste explosie. Dat zou gemakkelijk zijn geweest. A Secret Revealed kiest voor stilte.
Het testament is geschreven. De vraag is alleen of er voor de erfgenamen nog iets anders overblijft dan de rekening.
Score:
75/100
Label:
Lifeforce Records, 2026
Tracklisting:
- Disheartened
- Collapsar
- Withered Eyes
- The Great Dying
- Torn From The Quiet
- Upheaval
- No Mercy For The Wicked
- The Farewell
Line-up:
- Michael Heim – Zang
- Lukas Brückner – Gitaar
- Ralf Ungermann – Gitaar
- Julian Langguth – Bas
- Tilman Witschel – Drums
Links: