Master – Among The Seeds Of Death

Geschreven door op 17-10-2026 om 16:10.

In 1990 bracht Nuclear Blast Records eindelijk het geniale debuut van Master uit. Dat was vijf jaar nadat Combat Records ‘in al zijn wijsheid’ besloot de eerste versie van de plaat te schrappen. Waar Paul Speckmann en de zijnen in 1985 samen met Possessed en Death aan de absolute frontline van de extreme thrash/death metal stonden, was dat momentum wel een beetje voorbij toen de eersteling eindelijk uitkwam. Zo was Death toen al toe aan album nummer drie, waarbij Chuck Schuldiner al behoorlijk wat stappen had gemaakt. Dat zorgde ervoor dat het naar de band genoemde Master bij uitkomen al iets van een anachronisme was: de muziek op de plaat was rauw, ongepolijst en stond nog dicht bij de thrash. Dat laatste vooral in de doorratelende drums die het geluid domineerden. De kenmerkende staccato semi-grunt van Speckmann hing – ook door de maatschappijkritische boodschappen – dan weer dichter tegen de hardcore aan.

Met zo’n lange aanloop was het niet gek dat Speckmann door wilde pakken en een jaar later was daar al album nummer twee: het baldadig getitelde On The Seventh Day God Created… Master. Die plaat, waarop ook John Tardy (Obituary) zijn stem liet klapperen, raasde zeker in de eerste twee klappers van songs lekker door in hetzelfde vocabulaire maar liet wel wat verfijnder gitaren horen. Niet heel vreemd als je Paul Masvidal (Cynic, ex-Death) aan de snaren zet natuurlijk. Later las ik dat Speckmann daar niet al te blij mee was: hij wilde het directe en het rauwe van zijn band bewaken. En dat is hij door de jaren (inmiddels meer dan veertig!) steeds blijven doen.

Hij is altijd blijven vasthouden aan zijn directe, rauw rockende vorm van death metal die door de jaren heen eigenlijk niet eens zoveel opvolging heeft gekregen. Het debuut van Defecation (project van Mick Harris en Mitch Harris) dient zich aan, maar verder kan ik eigenlijk geen discipelen noemen. En daarmee heeft Master een volledig eigen geluid en is de band bijna een genre op zich. Een soort Motörhead van de death metal. Ten opzichte van de eerste twee klassiekers – en het ook erg lekkere Faith Is in Season uit 1998 – is er dus op deze zestiende (!) plaat niet zo heel veel veranderd. Sterker nog, op het promovel wordt met trots aangekondigd: “So, what is new on “Among the Seeds of Death”? Nothing! And that is good”. In het geval van Master kan ik me daar wel in vinden.

Maar natuurlijk is niet alles hetzelfde gebleven. Meest opvallende wijzigingen vinden we in de gitaren en de stem van Speckmann zelve. Eerstgenoemde zitten veel dikker en warmer in het geluid dan bij het debuut. Daar moet je ze gaan zoeken onder het spervuur van drums, hier liggen ze meer op het geluid. Luister enkel maar naar de tremolo’s in opener Twas Always The Plan. Ook later kleuren zij de door de verwoed katakloppende drums en de gekende staccato (bijna hardcore-achtige) zang neergelegde blauwdruk mooi in. Die zang is door de jaren alleen maar smeriger gaan klinken. Je hoort bijna de bloederige rafels aan de stembanden van Paul, ontstaan door een levenlang grunten. Daarbij is hij bijvoorbeeld in Within My Grasp de nadruk gaan leggen op een zo vuil mogelijke, bijna als braakneiging klinkende, laatste lettergreep van zijn  zanglijnen.

Het talent voor het schrijven van goede songs met een duidelijke structuur en pakkende refreienen is dan weer onveranderd. We horen het in eerder genoemde pakkende opener Twas Always The Plan, waarbij Speckmann zich in het crescendo van drums aan het eind nog eens heerlijk laat gaan en briesend de hele wereld naar de kolere wenst. Maar de sterkste songschrijverij vinden we wat mij betreft meer naar het einde van de plaat. De oprechte woede die met Watch As Children Burn uit je speakers komt, is bijna vast te pakken. Dust’s Arrival begint onkarakteristiek doomy en zorgt daarmee voor wat afwisseling, maar als de track zichzelf vervolgens op gang getrokken heeft, horen we misschien nog wel het best waar Master in 2026 voor staat (ik verwijs u naar de beschrijving hiervoor). Let’s Revoke is in de basis pure versnelde rock-‘n-roll die aanvuurt, vrolijk maakt en kracht geeft. Tel daarbij op dat doorheen de plaat de gitaarsolo’s scherp aangesneden (niet te lang) en lekker vurig zijn en we zitten meer dan goed.

Met de baslijn in het intro van Injustice And Lack Of Remorse lijkt de mastermind zelve nog even te willen verwijzen naar de bassolo die op de eersteling de cover van Children Of The Grave inleidt. De sterke openingsriff van A Cell With A Door And No Slave lijkt op zijn beurt terug te grijpen naar het sterke Latitudinarian van de tweede plaat. Alsof Speckmann nog maar eens wil laten horen dat Master ondanks de bezettingswisselingen steeds Master is gebleven. Dat komt goed uit want Master rocks!

Dat kun je trouwens op zondag 6 december zelf gaan zien wanneer Speckmann en de zijnen met Brat, Goatburner en Napalm Death TivoliVredenburg aandoen.

Score:

80/100

Label:

Hammerheart Records, 2026

Tracklisting:

  1. Twas Always a Plan
  2. Among the Seeds of Death
  3. Injustice and Lack of Remorse
  4. A Cell With a Door and No Slave
  5. Unsettled Loss
  6. Within My Grasp
  7. Watch as Children Burn
  8. Dust’s Arrival

Line-up:

  • Paul Speckmann – Vocalen, basgitaar
  • Alex Nejezchleba – Gitaar
  • Peter Bajci – Drums

Links: