Terwijl het 3 oktoberfeest – Leidens Ontzet – voor veel Leidenaren niet snel genoeg kan komen, zouden wij 1 oktober niet graag overslaan. Dat is namelijk de dag dat Coroner na een lange afwezigheid zijn technische thrash weer eens naar Nederland komt brengen. Vorig jaar brachten de Zwitsers (vooruit, de drummer is Italiaan) met Dissonance Theorie een van de sterkste comebackalbums in de geschiedenis van de metal uit. Jullie stemden de plaat dan ook meer dan terecht de top 10 van de ZM-Jaarlijst 2025 in. En vandaag kunnen we deze pracht ook live tot ons nemen. Redacteur Michiel H. doet verslag. De foto’s zijn van Ruben Verheul met toestemming van 3voor12.
Nobel is normaal gesproken zeer goed bereikbaar, zo vlakbij het station en een grote parkeergarage. Vandaag moeten de bezoekers van de fraaie concertzaal iets meer moeite doen, omdat de opbouw van de grote Leidse kermis al in volle gang is. Dat brengt met zich dat de parkeergarage dicht is en ik een flink aantal hekken en bewakers moet omzeilen om naar het pand te lopen. Daar aangekomen blijkt dat ik gelukkig lang niet de enige ben die de moeite heeft genomen, want de grote zaal is al aardig goed bevolkt.
Om acht uur precies trapt voorprogramma Tar Pond de avond kalm en statig af. Hoewel de stroperige doom van de band volledig anders is dan de groovende techthrash van het hoofdprogramma zijn er toch de nodige verbanden tussen beide bands. Zo komen ze beiden uit Zwitserland, maar opvallender is dat voormalig Coroner-drummer Marquis Marky – bekend van het oude logo – nu bij Tar Pond het (veel tragere) ritme bepaalt. En dan is er ook nog een link met die andere Zwitserse grootmeesters Celtic Frost, want de te vroeg overleden Martin Eric Ain (bassist bij die band) heeft mede aan de wieg gestaan van de openers. De scene in het Alpenland lijkt daarmee hecht en dan is het niet gek dat Coroner wat vrienden meeneemt op zijn reis door Europa.
Voor de show hebben we de laatste plaat Pertrol, uit 2023 alweer, eens een zetje gegeven en daarbij viel allereerst de stem van zanger Thomas op, want die lijkt meer dan een beetje op die van Jim Morrison. Nu speelde die laatste nooit doom metal, zodat we nu mooi eens kunnen horen hoe dat zou hebben geklonken. Het is in ieder geval duidelijk dat de drummer het vanavond aanzienlijk makkelijker heeft dan die van Coroner, want we horen hier gewoon beuk voor, even wachten, komt ie dan…, beuk waarbij de bassist en twee gitaristen stevig in de lagere regionen meeklappen. En zo wordt een duistere kathedraal van geluid neergezet waarin vooral de machtige basgitaar je maag helpt om het avondeten te verteren. Intussen staat de airco van Nopel stevig te lieren, zodat ik omringd door het toch wel warme geluid van de band het vest maar weer aan doe, terwijl een van de gitaristen ijle hoogten opzoekt voor een voorzichtig zoekende reis in feedback. Thomas merkt het ook: “It’s freezing on stage”. Nou, niet alleen daar vriend!
Maar het optreden moet door. In dit geval met Please van het eerste album Protocol Of Constant Sadness uit 2020. Na de show vertelt Thomas me dat Martin nog op die plaat heeft meegespeeld. Dat ze hem nog steeds missen zal later in het optreden nog duidelijker worden. “I’ll give it all away so I can die” declameert de zanger met zijn donkere, ominueze stem. Is het nu de koude of toch de voordracht die voor kippenvel zorgt? Het volume neemt toe, de muzikanten zetten steeds zwaarder in en dat vindt uiteindelijk zijn climax in een ziedende krijs van Thomas die ik in het geheel niet verwacht had bij zijn overigens plechtige manier van zingen. Ze duwt de muziek, die live toch een stukje beter tot zijn recht komt dan op de platen, alleen maar verder je botten in.
Het laatste nummer Damn (opnieuw van de eerste plaat) wordt als altijd opgedragen aan Martin Eric Ain. Vanuit het publiek wordt “en aan Cronos” geroepen (kort voor het optreden is het nieuws over zijn overlijden naar buiten gekomen), maar daar lijken de mannen niet helemaal aan te willen. Deze song is en blijft voor altijd voor hun overleden bandmaat: “Goddamn, brother, I lose you”. Het is een dertien minuten durende kolos die de diepste krochten van wanhoop zoekt met een stevige riff die vrij meesterlijk is in al zijn Sabbath-iaanse bombast. De lange, verschroeiende gitaarsolo in het midden mag er trouwens ook best zijn. Vermakelijk optreden!
Waar de haartjes op mijn armen eerder licht overeind stonden, wapperen ze nu mee op de geluidsgolven van de zeer stevig doorratelende drums, die in de deathmetalpassages een moeilijk te duiden “Scott Burns-feel” hebben. Daarover legt de ene gitarist mooi vloeiende solo’s terwijl de andere meer de Kerry King/Rick Ross-kant van het spectrum opzoekt (hoewel wel iets netter). Tel daarbij op een zanger die rabiaat uit zijn ogen kijkt en daarbij passende keelklanken laat opborrelen en je weet dat de heren weten hoe het spel gespeeld moet worden. En dat geldt ook voor het visuele deel van de show. Zanger Ricky neemt (grotendeels?) in zijn eentje de vocalen voor zijn rekening, maar heeft wel drie microfoons laten neerzetten zodat hij lekker over het podium kan rennen om vanuit elke hoek het publiek op te jutten tot een meer energieke reactie.
Echt nodig is dat misschien niet, want op uitnodiging van de woest doorhakkende drums is de pit inmiddels geopend. De drummer heeft zich dan ook niet per ongeluk in een Dark Angel-shirtje gestoken, blijkens de wel zeer rappe roffels. Ricky spreekt ons wel even toe over het overlijden van Cronos. Hij vertelt dat de hele show van vandaag voor de gestorven Venom-frontman is en adviseert ons vooral van de muziek van Venom te blijven genieten. Daarna mogen de aanwezigen kiezen tussen Slayer en Morbid Angel. Het is een verkiezing die vrij gemakkelijk door die laatste wordt gewonnen en dus zet Schizophrenia het (inderdaad) geniale Maze Of Torment in. De drummer laat opnieuw van zich horen door Pete Sandoval (net weer vertrokken uit I Am Morbid) op de hielen te zitten, maar ook de beide gitaristen laten zich niet onbetuigd. Het trage deel van de song wordt nog een tandje smeriger en stroperiger gespeeld dan gebruikelijk en dat is lekker. Het geeft nog wat meer brandstof aan de circle pit, maar die draaimolen gaat wonderlijk genoeg bij de daaropvolgende eigen song nog een tandje sneller draaien. Kwestie van heel goed weten hoe je een set opbouwt. Met een hardgrondige “fuck” komt diezelfde (zweterige) set uiteindelijk tot een stilstaand einde. Zoek het maar uit met je kermis; wij hebben hier ons eigen “buik-over-de-riem-rock-feestje”.
Tijdens het ombouwen van het podium duwt de band een paar Porcupine Tree-songs door de boxen, als was het om aan te geven dat we hier niet zomaar een thrashband gaan krijgen. En dat is ook niet het geval, want wat we vanavond horen is van een zeldzaam hoog niveau. Daar heeft het trio, anders dan in de studio, wel vier mensen voor nodig. Niet heel gek, want er moet nogal eens een sample ingestart worden en de synthesizer bespeelt zichzelf ook niet. Over die synthesizer gesproken: die zit in het intro nog wat ‘veel’ in het geluid. Dat is gelijk de enige ‘klacht’ over het overigens uitzonderlijk heldere geluid dat we de hele set te horen krijgen. En dan ook nog een die snel opgelost is. Hulde!
De band speelt deze tour – en ook vanavond – een mooie dwarsdoorsnede uit het gehele oeuvre, met meteen aan het begin Consequence, de ijzersterke opener van Dissonance Theorie. En opnieuw valt op dat die song in al zijn vooruitstrevende complexiteit behoorlijk wat ‘hooks’ heeft. Ook het laag dat de laatste plaat een deel van zijn kracht geeft zit goed. Dat horen we als gitaarwizzard Thomas Vetterli voor het eerst een zware riff inzet. Zonder tweede gitarist lijkt er soms wat leegte in het geluid als hij soleert, maar het is eerder onderdeel van de groove van de Zwitsers. Het geeft ook (adem)ruimte. Ruimte die je bijvoorbeeld prima kunt gebruiken om de inventieve drumpatronen van Diego Rapacchietti de aandacht te geven die ze verdienen. Als je niet te druk bent met genieten van de solo’s zelf, die dan weer vol melodieuze gratie zitten, dan weer licht dissonant de desoriëntatie zoeken. In het “No fun, no fun” gedeelte komt de karakteristieke praatzang van de immer glimlachende Ronald Broder (vroeger Ron Royce) ook volledig tot zijn recht. Oh, en of het drietal (vooruit viertal) strak is! Dat horen we bij de laatste noot die tot op de milliseconde tegelijk stilvalt.
Sacrificial Lamb is nog zo’n sterke song van de laatste plaat met een eenzame gitaar die de hele zaal lijkt te vullen. Did I not make myself clear? Jazeker wel. En anders deed die krachtige groove het wel. Zo hard gaan ze op de kermis niet stuiteren hoor. Een volgende solo van Vetterli schiet Nobel de ruimte in, op zoek naar het versteende “space-DNA” dat groot op de backdrop is afgebeeld. Het is inmiddels alsof je je kunt onderdompelen in de warme geluidsgolven.
Geluidsgolven die kennelijk ook door de tijd kunnen reizen, want met Divine Step (Conspectu Mortis) en Serpent Moves doet de band vervolgens 1991, respectievelijk 1993 aan. Bij de lange solo in die eerste zie ik om me heen wat van die “mondhoeken-omlaag-glimlachen”. Dat lijkt me terecht, want dit is wel heel goed. Over glimlachen gesproken: die tweede track komt van het Grin-album, het laatste voor de break. Drieëndertig jaar geleden kwam ik daar wat moeilijk in, maar vandaag sleuren de meanderende gitaarlijnen me zo mee naar andere oorden en/of tijden. Het is enkel de stuwende bas van Ron die de boel nog wat geaard houdt.
We horen het weer in Metamorphosis van het Mental Vortex-album. Daar legt de drijvende bas een lang middenstuk neer waarover Vetterli een werkelijk prachtige gitaarlijn speelt (en wat gaat freewheelen met een bekende Hendrix-lijn). In de titeltrack van Grin hamert Diego eenkennig en vastberaden door, waarbij hij in een bijna rituele frenzy de rondjes rennende groep voor het podium van meer en meer mensen voorziet. Dat al dat enthousiasme bij Renewal van de nieuwste worp niet minder wordt, moet de band goed doen en vertrouwen geven voor de toekomst. Maar zover is het nog niet. Eerst duiken we in de toegift nog eens het verleden in met het felle Reborn Through Hate (aan de blije gezichten op het podium te zien niet echt het motto van de reünie) met zijn New Wave Of British Heavy Metal-invloeden en de vroegtijdige Machine Head-piepjes in Die By My Hand.
Coroner laat vandaag zien een volledig eigen positie te hebben ergens tussen thrash, groove en progressive. De rust, virtuositeit, vriendelijkheid en klasse druipen van het podium af. Benieuwd of die ook te vinden zijn op de 3 oktoberfeesten!
Setlist:
Setlist Coroner:
- Consequence
- Sacrificial Lamb
- Divine Step (Conspectu Mortis)
- Serpent Moves
- Masked Jackal
- Symmetry
- Semtex Revolution
- Tunnel Of Pain
- Metamorphosis
- Grin (Nails Hurt)
- Renewal
- Reborn Through Hate
- Die By My Hand
Datum en locatie
1 oktober 2026, Nobel, Leiden
Foto's:
Ruben Verheul (Wishful Doing)
Link: