John Coffey is geen band die zichzelf op ieder album opnieuw hoeft uit te vinden. Wie bij Not Alone een rigoureuze koerswijziging verwacht, kan die verwachting dan ook maar beter meteen bij het grofvuil zetten. De Utrechters doen nog altijd waar ze goed in zijn: hardcore en punk-rock-‘n-roll vol energie, melodie, de herkenbare scream van David Achter de Molen en refreinen die eigenlijk pas compleet zijn wanneer een paar honderd bezwete kelen zich ermee bemoeien. Toch heeft Not Alone meer dan tien nieuwe redenen om een moshpit te beginnen.
John Coffey draait al een behoorlijk tijdje mee. Na jarenlang een reputatie te hebben opgebouwd als een van de meest explosieve live-bands van Nederland, ging in 2016 plotseling de stekker eruit. Zes jaar later begon het weer te kriebelen en in 2023 volgde met FOUR de comebackplaat. Inmiddels zijn de zalen weer vol, de festivals weer plat gespeeld en heeft de band met Coffey Fest zelfs een eigen punkrockfestival uit de grond gestampt.
Op Not Alone wordt de behoefte aan samenzijn belangrijker dan ooit. De albumtitel is daarbij geen loze kreet. John Coffey beschrijft zelf een wereld waarin we digitaal voortdurend met elkaar verbonden zijn, maar elkaar tegelijkertijd steeds minder daadwerkelijk ontmoeten. Duizenden volgers zeggen tenslotte weinig over hoeveel mensen je werkelijk kunt bellen wanneer het tegenzit.
Openingsnummer Hang the Choir laat muzikaal echter eerst horen dat er aan de basis weinig veranderd is. Het tempo ligt hoog, Achter de Molen schreeuwt alsof de afgelopen jaren nooit hebben bestaan en in de melodieuze refreinen schuiven de overige stemmen vertrouwd aan. Het is typisch John Coffey en je hoeft niet over bovennatuurlijke voorspellende gaven te beschikken om de eerste moshpits tijdens de komende tour alvast voor je te zien. Achter al die energie zit ditmaal wel een behoorlijk verhaal. Hang the Choir is geschreven naar aanleiding van Jacky, die beide borsten verloor aan kanker en vanwege pijn aan haar littekens zonder bovenstuk wilde zwemmen. Toen ze daarmee buiten de maatschappelijke norm stapte, kreeg ze te maken met mensen die haar daarop aanvielen. Voor John Coffey werd haar verhaal aanleiding voor een nummer over weigeren te buigen voor de groep en vooral over iemand laten weten dat die strijd niet alleen gevoerd hoeft te worden.
Dat geldt nog sterker voor titeltrack Not Alone. Het tempo zakt iets, het meezinggehalte stijgt juist en je voelt dat er meer achter zit dan de behoefte een lekker refrein te schrijven. Het nummer is ontstaan vanuit een persoonlijk dieptepunt en de simpele maar soms verdomd moeilijke constatering dat praten een last lichter kan maken. Daar komt bovendien het verhaal van Niels van den Ham bij. Jawel, de man van dat biertje. Op Pinkpop 2015 gooide hij een beker bier richting het podium, waarna Achter de Molen het uit de lucht ving. Een paar seconden die de hele wereld over gingen en John Coffey bij een publiek bekendmaakten dat waarschijnlijk nog nooit één noot van de band had gehoord. Jaren later hoorde de band dat Van den Ham was overleden. Zijn verhaal gaf de boodschap achter Not Alone nog meer gewicht. Wat is er mooier dan een nummer over eenzaamheid dat straks door een volle zaal gezamenlijk wordt gezongen? De samenzang die altijd al onderdeel was van het John Coffey-geluid wordt hier bijna de muzikale vertaling van de albumtitel. Achter de Molen kan schreeuwen wat hij wil, hij staat er zelden alleen voor en straks al helemaal niet wanneer een zaal de refreinen terugbrult. De band vat die gedachte zelf mooi samen: praten helpt, zingen helpt en samen schreeuwen kan dat ook doen.
It’s You laat vervolgens horen dat daar niet altijd een flinke dosis agressie voor nodig is. De gevoelige kant komt nadrukkelijker naar boven en een melancholische ondertoon zorgt ervoor dat het nummer gemakkelijk blijft hangen. Het is nadrukkelijk geen klassiek liefdeslied voor één persoon. De band draagt het op aan iedereen die een ander het gevoel geeft gezien en begrepen te worden, soms zonder zelf te beseffen hoeveel verschil dat maakt.
Voor iedereen die bang is dat John Coffey ondertussen in een praatgroep met gitaren is veranderd…geen zorgen.
Do Not Teach en Call of the Bear trekken de boel weer stevig open. Het gaat er meedogenlozer toe, maar ook hier blijft melodie een belangrijke rol spelen. Vooral de samenzang zorgt ervoor dat de hardcore-randjes nergens zo scherp worden dat toegankelijkheid verloren gaat. Met I Don’t Care, I Won’t Give Up On You schuift de band vervolgens bijna richting een ballad. Bijna, hè. Het nummer is meeslepend en opvallend positief. Ook hier sluiten muziek en tekst mooi op elkaar aan. In een leven waarin kopen, scrollen en een overvolle agenda voortdurend om aandacht vragen, dreigen juist de mensen die werkelijk belangrijk zijn uit beeld te verdwijnen. Het nummer is daarom vooral een belofte om aanwezig te blijven. Niet alleen fysiek, maar ook met je hoofd.
Veel tijd om daar sentimenteel van te worden gunt John Coffey ons niet. Time Is Up Now duurt amper anderhalve minuut en is het snelste en hardste nummer van het album. Muzikaal is het vooral even lekker ongecompliceerd de agressie eruit gooien. Opvallend genoeg beschrijft het nummer inhoudelijk juist de eerste vijf minuten uit het leven van een pasgeboren kind. Dat past weer mooi bij het feit dat David Achter de Molen onlangs voor het eerst vader geworden is. Afsluiter All Bark, No Bite brengt uiteindelijk verschillende kanten van de plaat bij elkaar. Toegankelijke passages krijgen gezelschap van een heerlijke breakdown, terwijl de tekst kijkt naar een zestigjarige man die zijn eigen barsten in de spiegel ziet en besluit ze niet langer te verbergen.
Misschien is dat uiteindelijk wel een passende gedachte om mee af te sluiten. Niet alles hoeft opgelost, gladgestreken of verborgen te worden. Soms helpt het al wanneer iemand anders ziet dat die barsten er zijn.
Muzikaal vindt John Coffey zichzelf op Not Alone niet opnieuw uit. Daarvoor blijft de band te nadrukkelijk binnen de lijnen van het geluid dat we inmiddels kennen. Wie op zoek is naar grote verrassingen zal ze hier dan ook niet voortdurend vinden. Maar dat hoeft ook niet altijd. De melodieuze kant is sterk, de hardcore-uitbarstingen doen wat ze moeten doen en de variatie tussen rammen en gas terugnemen houdt de plaat toegankelijk. De echte ontwikkeling zit ditmaal misschien wel in wat John Coffey met dat vertrouwde geluid wil vertellen.
John Coffey noemt een optreden zelf geen ontsnapping, maar een soort thuiskomen: een plek waar tussen zwetende lichamen, kapotte stemmen en gezamenlijk lawaai voor even een gemeenschap ontstaat. Not Alone klinkt daarmee precies zoals de plaat zou moeten klinken. Niet revolutionair. Niet perfect. Maar vooral niet alleen.
Score:
70/100
Label:
Long Branch Records, 2026
Tracklisting:
- Hang the Choir
- Not Alone
- Push Push Push
- It’s You
- Do Not Teach
- The Call Of The Bear
- I Don’t Care, I Won’t Give Up On You
- Time Is Up Now
- Hope In – Fear Out
- All Bark, No Bite
Line-up:
- David Achter de Molen – Zang
- Alfred van Luttikhuizen – Gitaar, zang
- Christoffer van Teijlingen – Gitaar, zang
- Richard van Luttikhuizen – Bas, zang
- Carsten Brunsveld – Drums
Links: