Fluisteraars in Doornroosje: Aan alle condities ter afstraffing voldaan

Fluisteraars treedt maar sporadisch op. Al is het tweetal de laatste jaren mondjesmaat iets meer gaan optreden, onder andere op Roadburn, Samhain en in Gent. Nu speelt de band een clubshow in hun thuisregio: Nijmegen. Dan kan het bijna toch niet anders dat de band de grote zaal zowat uitverkoopt. Veel mensen willen een avond met Fluisteraars wel ondergaan. Ook Friso Veltkamp (tekst) en Frido Stolte (foto’s) laten zich vanavond meevoeren in het ritueel.

Het is vandaag druk in Doornroosje. De zaal is bijna uitverkocht. En dat is eigenlijk best wel knap, want het gaat namelijk om de grote zaal. Dat een band als Fluisteraars met hun toch wat compromisloze muziek dit voor elkaar krijgt, verdient lof. Het zegt ook wel wat over de gretigheid van de bezoekers, die de kans om de band live te zien maar al te graag aangrijpen. Er is ook wel een verscheidenheid in het publiek, zo zijn er trve black metal heads te vinden, die alleen de eerste platen lijken te waarderen, maar ook mensen die niet zo gek vaak naar black metal luisteren. Fluisteraars spreekt een breed publiek aan.

Maar eerst krijgen we Invunche . Ik zag dit collectief enkele weken geleden als voorprogramma van Spectral Wound in de Hall of Fame. Vandaag mag de band zijn nummers vertolken in een bijna uitverkochte grote zaal van Doornroosje. Nogal een upgrade. Dat kun je ook wel zeggen van het geluid, want dat is vanavond een stuk beter. En dat is wel prettig, want zo komen de details wat beter tot hun recht. Zo hoor je veel meer de synthesizerslagen die aan de muziek worden toegevoegd, zoals in opener La Luna.

Ook de gitaarlijnen liggen beter in de mix, wat de bij vlaken wat hoekige, rockende ritmes versterkt. Het is in dat opzicht jammer dat de band het allemaal wat statisch brengt. Veel bewogen wordt er niet, op wat heupwiegen na. Ook zanger/bandbrein El Invunche heeft geen stappenteller nodig vandaag.

Wel brengt hij met zijn zang een aantal prima lagen aan. Soms klinkt het als eentonig geblaf, maar wanneer er wat meer staccato wordt gezongen, zoals in Ultimos Dias, houdt het meteen de aandacht erbij. Deze zangpartij is goed verweven in de muziek en vormt gelijk de opmaat voor de versnelling in dit nummer. En op die momenten is de band wel op zijn sterkst; het houdt de aandacht erbij en zorgt voor de broodnodige dynamiek.

Zo weet de band ook de nodige samples te verwerken, waarmee vermoedelijk meer sfeer moet worden toegevoegd. Dat beoogde effect wil niet echt lukken vandaag; af en toe kleurt het podium mooi rood of blauw, maar het slaat net niet aan. Zo vult de zaal zich op een gegeven moment met rook waardoor je het podium nauwelijks meer ziet, maar deze rook wordt net te vroeg weggetrokken als de vrouwelijke zang begint. Het was mooier geweest als dit met silhouetten was gebracht.

Maar ach, Invunche heeft een aantal fraaie riffs en versnellingen, en is het een band die bij vlagen goede songwriting laat horen, alleen mag de drummer wel iets meer variatie aanbrengen in zijn spel.

Dan is het tijd voor het populairste exportproduct uit Bennekom: Fluisteraars. In de live setting zijn er naast vaste duo Mink en Bob drie live muzikanten bijgevoegd. Dat is ook wel nodig om de gelaagdheid van de muziek vorm te geven. Bij het intro heb je bijna het idee dat je bij een Efteling attractie staat te wachten, maar schijn bedriegt uiteraard, want na het intro gaat het onverbiddelijk los met Tere Muur en Nasleep. Met het geheel blauw verlichte podium en het geluid krijgt de muziek gelijk een zieke sfeer, die nog eens wordt versterkt door de rauwe zang van Bob die vandaag bijzonder goed en kwaadaardig klinkt. Wat een vette opening zeg; het brengt ook gelijk een soort extase in de zaal, de energie is bijna voelbaar.

Dat komt natuurlijk omdat de band niet zo vaak optreedt. Ik heb de heren nu drie keer aan het werk gezien en elke keer is het gewoon raak, zo ook vanavond. Er is niets te merken van onwennigheid, iedereen is perfect op elkaar ingespeeld, waarbij Mink vooral stil zijn partijen creëert en Bob de boel dirigeert. Met name Nasleep is een hoogtepunt vandaag, de overgangen en de terugkerende partijen klinken vandaag teringhard. Een pluim voor de geluidsman, want het gitaargeluid vanavond is echt ongekend goed!

De band speelt vandaag drie nummers van Bloem, aangevuld met nieuw materiaal, wat al net zo venijnig klinkt. Zo worden van de kersverse nieuwe plaat Jacht der Mysteriën twee nummers gespeeld, waarbij de screams in Condities der Afstraffing indruk maken. Het laat bovendien ook horen dat de kwaliteit van de muziek nog altijd op grote hoogte staat. Eigenlijk is elk nummer vanavond wel raak, oud of nieuw. Of het nu het van Kronieken van het Verdwenen Kasteel III afkomstige Sediment Der Impressies is of Brand Woedt In Mijn Graf van de topplaat Gegrepen Door De Geest Der Zielsontluiking; het dendert allemaal door.

Daarbij houdt de band ook een hoog tempo aan. Waar Bob eerder nog wel eens wat over Bennekom wou roeptoeteren of een ode aan de natuur wou geven, wordt er vanavond nauwelijks gesproken. Dat maakt op zich niet uit, de muziek moet het werk doen, en doet ze ook. Wat ik wel een beetje opmerkelijk vind is dat de live muzikanten enthousiast tekeer gaan en flink bewegen, staat Mink met zijn omgekeerde gitaar vooral op dezelfde plek zijn muziek te spelen, zonder veel emotie te laten zien. Of is hij gewoon rustig aan het genieten?

De setlist is vanavond goed uitgekozen, zo lijkt Eeuwige Ram een rustpunt te geven en een sfeervolle brug te creëren tussen wat ouder en nieuwer werk, waardoor Brand Woedt In Mijn Graf extra hard aankomt. De band weet perfect de aandacht vast te houden tot aan het eind van Zwarte Zomermaan, waarbij Bob eindelijk een bedankje geeft aan het publiek en de organisatie. Nou , jullie ook bedankt voor deze show mannen!