Temic – Ceiba

Geschreven door op 10-10-2026 om 15:54.

Aangezien het vorige album Terror Management Theory niet op Zware Metalen besproken is, zullen we Temic hier eerst van een uitgebreide introductie voorzien. Het woord ‘’temic’’ is afkomstig uit de Meso-Amerikaanse taal Nahuatl (ook wel Azteeks genoemd) en laat zich vrij vertalen als dromen of droomstaat. Een ‘’ceiba’’ is dan weer een tropische boom uit Midden- en Zuid-Amerika, die in de Mayacultuur een belangrijke spirituele rol speelt in de verbinding tussen aarde, de bovenwereld en de onderwereld. Je zou mogelijk verwachten dat de bandleden dan ook uit dit deel van de wereld komen, maar de bandleden wonen toch vooral in Noorwegen en de Verenigde Staten. Wel allen met de wortels stevig in de progressieve wereld. We zouden zelfs kunnen spreken van een zogeheten supergroep, al is dat toch ook een naam die vaak wel erg snel vergeven wordt door promoverdelers. Met name het palmares van leadgitarist Eric Gillette (onder andere Neil Morse Band) en toetsenist Diego Tejeida (onder andere Devin Townsend en ex-Haken) spreken tot de verbeelding. De twee speelden ook nog samen in Mike Portnoy’s Shattered Fortress, waarmee we nog een grootheid kunnen vermelden uit de progrock en metal. Dat maakt toch wel erg benieuwd naar de kwaliteit die de heren met deze relatief nieuwe band op de planken weten te leggen.

Wat krijgen we op het eerste oog? Elf nummers. Een dik uur aan muziek. Cinematografische albumhoes met een boom. Een conceptalbum dat volledig draait om de angst, nasleep en verwerking van verlies. Alles, maar dan ook ALLES schreeuwt prog aan Temic. Niet geheel verrassend maakt de band zijn muziek dan ook in de stijl van alle namen die je in de alinea hierboven al hebt gelezen, maar de sterkste vergelijking kan gevonden worden in genregenoten als Green Carnation, Caligula’s Horse, Karnivool en Leprous. In het bijgeleverde promomateriaal wordt de muziek ook omschreven als voor liefhebbers van Dream Theater. Niet gek als je de connectie met een deel van de bandleden ziet met Mike Portnoy (inmiddels wederom de drummer van die grote progband), maar Temic heeft op dit nieuwe album Ceiba meer de focus op emotioneel geladen nummers met een zekere toegankelijkheid dan op technische instrumentbeheersing en ingewikkelde songstructuren.

In de muzikale uitvoering zijn het vooral Eric Gillette en Diego Tejeida die de dienst uitmaken. De laatstgenoemde legt het muzikale fundament neer met zijn sprekende toetsenspel. Een prettige keuze hierin is dat dit niet dik bovenop de muziek ligt, maar echt dient als manier om de sfeer goed neer te zetten. Op de achtergrond als het nodig is en op de voorgrond als het nummer daar om vraagt. Een mooi contrast hierin is hoorbaar tussen de epische synthesizers op het grootse Ceased To Be en de simpele onderlagen op het fragiele Broken dat daar op volgt. Verder is Eric Gillette wel de ster van Temic. Wat een begenadigd gitarist is dat zeg! ‘’The best a prog band can get’’, zullen we maar zeggen. Hij beheerst alle facetten tot in de puntjes: warme bluestonen, uitgerekte sfeervolle gitaarsolo’s en donderend riffwerk. Alles passeert de revue en zorgt op die manier ook voor een mooie afwisseling en dynamiek op dit Ceiba tussen en gedurende de nummers.

Daar zit aan de ene kant ook de kracht van dit album in verscholen. Zo wordt zeker de stevige kant van de progressieve rock opgezocht (Ashes, Ceased To Be, Casting Stone en See Myself), maar wordt er ook ingezet op de emotionele kant van het spectrum (Broken, Parting The Waves Inside, Night Of Veils en Alone). Het zijn juist deze fragiele momenten waarop de falsetstem van Fredrik Klemp goed tot zijn recht komt, terwijl deze in de stevige passages wat minder overtuigingskracht bezit. Mogelijk dat Temic om die (en vast andere) reden gekozen heeft voor een focus op emotioneel gedreven nummers, die een zekere toegankelijkheid met zich meebrengen. En dat brengt ons dan bij de keerzijde van de afgevlakte medaille. Het album is met momenten wat ontdaan van scherpe randjes en spannende uitstapjes in de composities én heeft best wat vet op de botten (Casting Stone, Parting The Waves Inside en het afsluitende As Long As We Last). Hiermee wordt de aandacht op meerdere plekken niet altijd goed vastgehouden en verliest het album als geheel momentum. De lange speelduur wordt hierdoor – met name in de tweede helft van het album – niet goed gerechtvaardigd.

Zonder dit relaas volledig in mineur te beëindigen, kan gesteld worden dat Temic een uiterst bekwaam werkstuk neerlegt, dat een aantal zeer sterke momenten kent. Zonder meer luistert dit prettig weg en worden de emotionele intenties goed op de toehoorder overgebracht. Er zijn echter ook momenten die het predicaat ‘’lekker wegluisteren’’ niet weten te overstijgen. Dat weet Eric Gillette met zijn sterke gitaarspel helaas niet volledig te compenseren. Als we dan teruggrijpen op de betekenis van het woord ‘’temic’’ uit de eerste alinea, dan is dit wel een album om lekker op weg te dromen. Het zal ook zeker gewaardeerd worden door de fan van emotioneel geladen progressieve rock en metal.

Score:

75/100

Label:

Season Of Mist, 2026

Tracklisting:

  1. Asunder
  2. Ashes
  3. Beyond The Voice
  4. Ceased To Be
  5. Broken
  6. Casting Stone
  7. See Myself
  8. Parting The Waves Inside
  9. Night Of Veils
  10. Alone
  11. As Long As We Last

Line-up:

  • Fredrik Klemp – Zang
  • Eric Gillette – Gitaar, zang
  • Diego Tejeida – Keyboards
  • Miguel Pereira – Basgitaar
  • Simen Sandnes – Drums

Links: