Anthrax – Cursum Perficio

Geschreven door op 26-09-2026 om 15:48.

Dat we dit nog mee mogen maken! Een nieuw album van Anthrax! Anthrax, van bouwjaar 1981. Lid van de Big 4 der thrash metal, als enige niet afkomstig uit de Bay Area-scene maar uit New York en altijd een buitenbeentje geweest wat betreft presentatie en muzikale uitstapjes. De grijzen en kalen onder u herinneren zich vast nog wel het komische rapmetalnummer I’m the Man of de korte broeken waar de heren in rondliepen. Maar liefst tien jaar zijn er verstreken sinds de vorige plaat, het toch wel teleurstellende For All Kings. Nog nooit heeft er een langere pauze gezeten tussen  plaatwerk van de band (aanvankelijk was het plan in 2018 met de opnames van dit album te beginnen), al verschenen er sindsdien nog wel vijf live-albums en een EP: het eerder deze maand uitgebrachte Cursum Perficio: Meet the Characters. In gesproken woord worden er diverse karakters beschreven waarvan je dan verwacht dat die een rol gaan spelen op de uiteindelijke plaat.

De EP deed vermoeden dat Cursum Perficio een conceptalbum zou worden maar niets van dat al. De karakters van de EP zijn niet terug te vinden, in de bijgeleverde bio wordt er niet naar verwezen en de nummers handelen over de voor Anthrax gebruikelijke onderwerpen: de maatschappij, persoonlijke moeilijkheden, politiek. Prima, dan kunnen we ons puur bezighouden met de muziek. En dan komen we a snel tot de conclusie dat je voor het echte thrashwerk niet meer bij Anthrax hoeft te zijn. Dat was al natuurlijk al een hele tijd zo (eigenlijk is Persistence of Time uit 1990 de laatste echte thrashplaat van de band), dat blijft zo. We kunnen Anthrax anno 2026 scharen onder de groovemetalhoek, de natuurlijke doorontwikkeling van de thrash waar we bijvoorbeeld ook Machine Head, Lamb of God en DevilDriver terugvinden, al blijft Anthrax mede door de zang van Joey Belladonna altijd een tikkeltje melodieuzer klinken.

Na een intro is The Long Goodbye niet de binnenkomer die je hoopt of verwacht. Het wat saaie nummer gaat het ene oor in en het andere uit. Anders is dat bij It’s For the Kids, waarbij de band laat horen echt nog wel te weten hoe je thrash maakt. Everybody’s Got A Plan is voorbij voordat je het weet maar The Edge of Perfection is een opvallend nummer. Drummer Charlie Benante gaat op de blackmetaltoer, gitarist Jonathan Donais mag zich uitleven met een fijne solo. Het vele gewoohoohoo gaat het live goed doen en dat geldt ook voor het werkelijk spetterende slot. Een heerlijk nummer.

Op Infectious kan het stempel ‘aardig’, het is even wennen na het geweld van de voorganger. NYC 93 springt er dan weer uit. Het is een lekker opgefokt nummer met dito refreintje: It aint’t worth doing unless you do it to death en een lekkere tempoversnelling tegen het slot. Zo een waar je lip van gaat krullen en je blik live richting de pit gaat want daar gaan slachtoffers vallen. Typisch zo’n nummer dat je buren nog vaak gaan horen. Of ze nou willen of niet. Het titelnummer mag er ook best zijn, met als hoogtepunt de gloedvolle solo van Jonathan Donais. T.O.M.B. dat daarna komt, is helemaal niet slecht. Een nummer dat de potentie heeft in de loop van de tijd nog te groeien.

Watch It Go heeft dan weer van die blackmetal-achtige stukken waarbij Anthrax je haast uit je stoel blaast. Stiekem is dit Cursum Perficio een heel gevarieerde plaat, maar dat is in dit geval niet per se positief. Want geheel in stijl met die gevarieerdheid is My Victory een weinig bijzondere afsluiter.

Oh ja, over de titel Cursum Perficio gesproken. Mijn Latijn is wat roestig maar het laat zich letterlijk  vertalen naar Ik rond de cursus af. Daarmee wordt bedoeld: Mijn reis is tot een einde gekomen. Geen zorgen voor hen die hier de aankondiging van het einde van de band in zien. Dat is niet de opzet, zo liet Charlie Benante al weten. De drummer verklapte de uitspraak bij het bekijken van een documentaire over actrice/fotomodel Marilyn Monroe op een plaquette in haar huis te hebben gezien. Maar goed, met Slayer dat de instrumenten alleen nog hoogst zelden uit de wilgen haalt en Megadeth dat het einde heeft aangekondigd, zou het zomaar kunnen dat Anthrax met Cursum Perficio het avontuur sluit. De band gaat er dan in ieder geval uit met een goede, niet spectaculaire plaat die beter is dan de voorganger. Of we steken ‘m positief in: eindelijk is er weer nieuwe muziek van Anthrax! Cursum Perficio is de beste plaat van de band in tien jaar!

Score:

75/100

Label:

Nuclear Blast Records, 2026

Tracklisting:

  1. Persistence of Memory
  2. The Long Goodbye
  3. It’s for the Kids
  4. Everybody’s Got a Plan
  5. The Edge of Perfection
  6. Infectious
  7. NYC 93
  8. Cursum Perficio
  9. T.O.M.B.
  10. Watch It Go
  11. My Victory

Line-up:

  • Joey Belladonna – Vocalen
  • Jonathan Donais – Gitaar
  • Scott Ian – Gitaar
  • Frank Bello – Bas
  • Charlie Benante – Drums, percussie

Links: