Chili: een land dat zich uitstrekt tussen de Andes en de Grote Oceaan, bekend om haar wijn, aardbevingen, koperwinning en kennelijk tegenwoordig ook voor het uit de grond stampen van bands die vinden dat 1987 nog steeds een uitstekend jaar is om muzikaal in te wonen. Maak kennis met Deathwards, een Chileense band die met Realms of Sin het debuutalbum aflevert.
Deathwards is natuurlijk een bandnaam die weinig ruimte laat voor interpretatie. Geen ingewikkelde metafoor noch een subtiele verwijzing naar een obscure sterrenconstellatie. Als je Deathwards heet en je speelt death metal dan heb je de deur naar subtiliteit tamelijk demonstratief dichtgesmeten. Hetzelfde geldt voor de albumtitel Realms of Sin. Want als je muziek gaat maken over schuld, lust, vraatzucht, hebzucht, woede, ketterij, bedrog en eeuwige verdoemenis, zou het natuurlijk nogal vreemd zijn om je plaat vervolgens A nice evening in Santiago with the love of your life, buying her flowers while strolling through the park te noemen.
Muzikaal grijpt Deathwards dus terug naar de periode waarin death metal nog bezig was zijn eigen identiteit bij elkaar te schrapen uit de resten van thrash en speed metal. Er waren nog geen gepolijste moderne deathmetalbands met chirurgisch afgestelde producties en ritmes die klinken alsof ze eerst door een spreadsheet zijn goedgekeurd. Hier moet het zweet nog van de muren druipen. De riffs zijn scherp, de vocalen giftig en de solo’s worden niet ingezet om aan te tonen hoe snel iemand zijn vingers kan bewegen maar om daadwerkelijk iets smerigs aan het geheel toe te voegen.
Dat uitgangspunt brengt vanzelfsprekend namen uit het verleden naar boven. Vooral het vroege werk van Sepultura ligt niet bepaald kilometers verderop. Denk aan de primitieve agressie van Morbid Visions en de nog altijd indrukwekkende botheid van Schizophrenia: thrash die steeds verder richting het graf wordt geduwd. Deathwards zit duidelijk in datzelfde straatje. Ook andere vroege death- en thrashacts zijn niet ver weg maar waar sommige moderne bands hun invloeden met een vergrootglas presenteren, lijkt Deathwards ze gewoon met een kettingzaag te hebben bewerkt.
Het aardige is dat Realms of Sin niet uitsluitend probeert de geur van een oude kelder na te bootsen. De productie van Equinox Studio is helder en krachtig maar zonder de rauwheid eruit te persen. Dat is een verstandige keuze. Old-school hoeft immers niet automatisch te betekenen dat de luisteraar eerst een defecte cassetterecorder uit 1989 moet aanschaffen om de gitaren te kunnen onderscheiden. De riffs mogen smerig zijn, de productie hoeft dat niet per se te zijn.
Dante, de Bijbel, middeleeuwse visioenen van hel en verdoemenis: Deathwards trekt alle registers open en schuwt geen cliché waar het de teksten aangaat. Het gaat niet alleen om het gebruikelijke horrorprentjeswerk waarbij iemand met een bijl over een kerkhof wandelt en wat willekeurige lichamen opgraaft en verminkt. De thematiek richt zich op spiritueel verval, het goddelijk oordeel en de totale onmogelijkheid van verlossing. Gezelligheid troef dus. En dat sluit goed aan bij de muziek. Het album wordt gepresenteerd als een afdaling waarbij ieder nummer een volgende stap richting de afgrond vormt. Zelfs wanneer de band vol op het gaspedaal (The Black Key) gaat staan, blijft er een duistere atmosfeer onder de riffs liggen. Het is death metal met de ziel van thrash metal en de levenshouding van iemand die net ontdekt heeft dat de hel geen uitgang heeft.
Daarmee is Realms of Sin vooral een plaat voor luisteraars die vinden dat death metal best weer eens vies, kwaadaardig en ongecompliceerd mag zijn. Wie bij de woorden old school onmiddellijk denkt aan een eindeloze stoet kopieën van Altars of Madness van Morbid Angel kan misschien beter verder zoeken. Maar wie graag teruggaat naar de tijd dat thrash en death metal nog tegen elkaar aan schurkten en de grenzen tussen beide genres nog lekker vaag waren, heeft hier iets om de tanden in te zetten. Deathwards heeft met Realms of Sin geen poging gedaan om het wiel opnieuw uit te vinden. Ze hebben het wiel uit een graf gehaald, er een paar roestige spikes op gezet en vervolgens geprobeerd ermee over iemand heen te rijden. En eerlijk gezegd: voor een debuut uit Chili klinkt dit helemaal niet verkeerd.
Score:
73/100
Label:
Sepulchral Voice Records, 2026
Tracklisting:
- Sting of Guilt (Limbo)
- Supplicum (Lust)
- . From Bread To Stone (Gluttony)
- Gold In The Abyss (Greed)
- Sullen Blood (Wrath)
- Unbound From Divine Omnipotence (Heresy)
- The Sore Weight Of Repentance (Violence)
- Worms Of Malebolge (Fraud)
- The Innermost Chasm (Treachery)
- Lawless Fire (Lucifer)
- The Black Key (Bonus Track)
Line-up:
- The Magus – Zang, gitaar
- The Usurper – Gitaar
- The Condemned One – Basgitaar
- The Penance – Drums
Links: