Krallice – Scour Order

Geschreven door op 26-09-2026 om 15:57.

Met het schaamrood op de kaken moet ik toegeven dat ik, voordat ik me inschreef voor een recensie van deze plaat, nog nooit van Krallice had gehoord. Dat is best knap, aangezien Scour Order reeds hun zestiende plaat is en liefst hun achtste worp sinds 2020. Daarbij wil het ook nog dat de heren behoorlijk in mijn straatje liggen met hun bonte mix van diverse zware metalen. Krallice werd in 2007 opgericht in de wijk Queens, New York. Leden van het eerste uur waren Mick Barr en Colin Marston. Die laatste is tevens producer van beroep en produceerde naast albums van zijn eigen band, ook bijvoorbeeld voor Imperial Triumphant, Kayo Dot en Panopticon.

In 2008 werd de groep door het aantreden van Lev Weinstein een trio en na het eerste album vervolledigde Mick McMaster het gezelschap tot een kwartet. Na het gelijknamige debuut werden met regelmaat van de klok nieuwe albums uitgebracht. De basis bleef (black) metal, maar later kreeg de muziek ook elektronische invloeden. Die laatste beleefden hun hoogtepunt op Porous Resonance Abyss uit 2023: een volledig instrumentale plaat met de synthesizer als belangrijkste instrument. Bij navolgende platen bleef de synthesizer aanwezig, maar was het wel vooral metal dat de klok sloeg. Hoe is dat gesteld op hun nieuwste album?

Het eerste nummer Agonal Shining begint direct met een aantal ferme slagen op het drumstel en daarna barst er een gitaarduel los. De mannen houden woord, aangezien dit reeds in eerdere uitingen was gecommuniceerd. Opvallend is ook de manier van zingen. Het is geen grunt, maar wat meer een schreeuw zoals je die bij hardcore hoort. Ook is de zang veel meer op de voorgrond dan bij eerder werk van de New Yorkers. De heren houden duidelijk niet van flauwekulletjes: het volgende nummer knalt er meteen in. Hier ook de schreeuw én een duidelijk hoorbare bas.

Bij de eerdere nummers en nu ook weer bij Kill the Guardian zijn er veel instrumentale passages. Deze bevatten de eerder genoemde ingrediënten zoals de duellerende gitaren en de heerlijk brommende bas. En dan worden we ineens verrast door een snoeiharde grunt. Ik had al ergens gelezen dat er meerdere zangers zouden zijn en dat lijkt, afgaande op dit nummer, goed uit de verf te komen. Wie wat doet is me niet helemaal duidelijk, maar ze staan zeker hun mannetje. Waar de voorgaande songs vrij snel tot uitbarsting kwamen, is dat bij Unceasing Path, nummer vier van de plaat, iets anders. Geen van de tracks is echt snel, maar dit nummer begint echt behoorlijk doomy. De bas speelt weer een hoofdrol. Nicholas McMaster beroert de dikke snaren zoals ik het graag hoor. De afronding van het nummer is ook weer piekfijn in orde. We horen een stukje muziek dat op een album vol met doom niet zou misstaan.

Inmiddels zijn we halverwege de plaat en de synths zijn in de verste verte niet te horen. De harde grunt is er wel. Hij klinkt echt smerig en doet me bij vlagen denken aan Akhlys. Ik heb nu over de vocalisten en alle instrumenten de loftrompet gestoken. Alleen drummer is er nog bekaaid vanaf gekomen en dat is niet terecht, want hij levert echt puik werk en ramt de plaat heerlijk aan elkaar.

Het is ook de afwisseling die de plaat zo fijn maakt. Op Indecipherable Divinities is de zang weer een stuk naar achteren gemixt waardoor de instrumenten de boventoon voeren. Solo’s zijn er eigenlijk niet op het album te horen, maar door de diversiteit van de rest van de muziek, mis je die eigenlijk helemaal niet. De flow van de nummers is echt heel fijn, de overgangen zijn talrijk en jawel, aan het einde van de song zijn ze er: de synths. Ze geven het al erg goede slotstuk zo nog wat meer glans. Her Green Arms op zijn beurt valt op door de vele tempowisselingen. Het gaspedaal wordt niet helemaal ingetrapt, maar de leden bewijzen dat ze meerdere tempi meester zijn. Het lijkt alsof we hier een derde zanger aan het werk horen. De manier van zingen houdt het midden tussen de hardcore brul en de harde grunt. De microfoons worden even opgeborgen en er ontvouwt zich weer zo’n fijn gitaarduel waar de bas heerlijk doorheen meandert.

De muziek van Krallice valt onder de noemer black metal, maar ik vind het wat lastig om dat label erop te plakken. Behalve dan bij het titelnummer! Dat knalt er meteen in en kent tevens een snelheid die we niet eerder op het album hebben gehoord. Als de zang er weer inkomt, gaat het tempo iets omlaag. Wat de boel een onheilspellend tintje geeft. Dan is er, redelijk uit het niets, een rustig instrumentaal stuk om vervolgens weer op behoorlijke snelheid los te barsten. Ook horen we iets dat lijkt op een solo, die hebben we nog niet gehoord.

Al bij al is het nieuwe werkstuk van Krallice een geweldig album geworden. Hoewel in elk nummer duidelijk de signatuur van de band te herkennen is, is alles afwisselend genoeg om je bij de les te houden. Het slotnummer hoort bij de betere metalnummers die ik de afgelopen jaren heb gehoord. Kleine waarschuwing: we hebben wel te maken met een groeiplaat. Ik heb echt een paar keer aandachtig moeten luisteren om alles goed in me op te kunnen nemen, maar ben nu al benieuwd naar het volgende album. En in de tussentijd zet ik deze plaat gewoon nog een paar keer op.

Score:

85/100

Label:

Profound Lore Records, 2026

Tracklisting:

  1. Agonal Shining
  2. Grievous Corrector
  3. Kill the Guardian
  4. Unceasing Path
  5. Living Useless Ritual
  6. Indecipherable Divinities
  7. Her Green Arms
  8. Scour Order

 

Line-up:

  • Mick Barr – Zang, gitaar
  • Colin Marston – Zang, gitaar
  • Nicholas McMaster – Zang, bas
  • Lev Weinstein – Drums

Links: