De doorsnee Nederlander houdt van kutmuziek, want ook deze zomer word je weer bestookt met jodelende frikandellengezichten die met jolige accordeondeuntjes de openbare ruimte verzieken. U bent anders. U wil gewoon keihard thrashen. Liefst met behulp van muziek uit een Zuid-Amerikaans land waar metal in de aderen zit; Chili bijvoorbeeld.
Dan heb ik hier bingo voor u. Deze zomer komt Ripper naar je toe. Deze Chilenen zijn al sinds 2008 actief en brengen death/thrash zonder fouten. Hoewel de band qua leeftijd ‘barely legal’ is, verrassen deze mannen met een volwassen geluid. Towards Rebirth is volgens de band het meest gewelddadige album van de band tot nu toe. In de archieven van Zware Metalen zijn geen voorgaande reviews zichtbaar; we moeten de band dus op zijn blauwe ogen vertrouwen dat dit inderdaad het meest gewelddadige album is. Het is volledig album nummer drie trouwens.
Dat die basgitaar een blijvertje is, blijkt ook uit het titelnummer Towards Rebirth. De riffs zijn technisch en snel, en de vocalist pakt het perfecte metrum. De drummer speelt verschillende blastbeats, kan strak thrashen en kan vooral niet wachten tot hij weer kan versnellen tot bijna onmenselijke snelheden. Hij kan zich echter net genoeg beheersen zodat hij niet gaat overheersen en de gitaar ook de ruimte krijgt voor de razendsnelle picks. Hij houdt het bij simpele combinaties en snelheid en probeert onnodige tierelantijnen te vermijden.
Op Final Hologram wordt duidelijk dat de band hetzelfde recept gaat herhalen tot ze erbij neervallen. Niks mis mee! De mix is gelaagd en bijna klinisch. De kickdrums zijn erg prominent aanwezig en zijn in deze track wat al te overheersend.
Elke klassieker heeft een ballad, hoorde ik onlangs een muzikant zeggen. Ripper vindt het niet nodig. Het album is een optelsom van gelijkaardige songs die toch wat weinig variatie hebben. Als er afwisseling is, dan is het in de vorm van bijvoorbeeld een opvallend intro op Messages From The Other Side of een plotse breakdown zoals op The Secret Dawn. De hoofdmoot blijft: voorwaarts tempo maken. Als ik dan een ballad moet noemen zou ik The End Of Universe nomineren. Met een simpele riff van vier kwartnoten en afsluitend vier zestienden creëert de band een groovy flow. Maar zelfs hier kickt na iets meer dan een minuut de caffeïne in. Het blijkt een incident en de track blijft verder mid-tempo.
Een goede thrashplaat van Ripper, die nergens wil vernieuwen, die nergens wil nuanceren. De band aanbidt thrashgoden en je moet het album dan ook als een ritueel zien dat vooral deze goden eer brengt. Towards Rebirth is een race tegen de klok om de luisteraar met tien tracks de nekpijn van zijn leven te bezorgen. Ik had zelf op de tweede helft van het album wel iets meer innovatie willen horen, voor de balans. Towards Rebirth is een goed middel om af te kicken van alle muzikale rommel die je deze zomer wordt opgedrongen in het openbaar.
Score:
80/100
Label:
Dark Descent Records, 2026
Tracklisting:
- The Secular Awakening
- World of Darkness
- Towards Rebirth
- Final Hologram
- Into the Coldness of Land of Dead
- The Source Exterminator
- Messages from the Other Side
- The Secret Dawn
- The End of Universe
- Procession to the Eternal Rest
Line-up:
- Patricio Spalinger – Vocalen, gitaar
- Javier Buzeta – Drums
- Tomas Barriga – Basgitaar
- Nicolas Young – Gitaar
Links: