De zon is van levensbelang omdat zij licht en warmte levert en daarmee vrijwel al het leven op aarde mogelijk maakt. Daarnaast bepaalt ze ons ritme, de seizoenen en het klimaat en vormt ze al duizenden jaren een krachtig symbool voor leven, goddelijkheid, kracht, overwinning en zuiverheid. Tegelijkertijd kent die symboliek een duistere keerzijde: de zon kan ook staan voor meedogenloosheid, onontkoombare macht, verschroeiing en vernietiging. Juist die tegenstelling tussen licht en duisternis maakt haar tot een bijzonder veelzijdig symbool.
Die dubbele betekenis vormt ook het fundament van Helios, het nieuwe album van de Duitse blackmetalband Firtan. Daarop staat de zon symbool voor het brute pad naar verlichting: niet als ontsnapping, maar als verovering. Helios onderzoekt wat het betekent om de sterkste en meest heldere versie van jezelf te worden in een wereld vol afleiding en verval.
Firtan speelt een gelaagde vorm van atmosferische black metal, gebouwd op snijdende tremoloriffs, felle uitbarstingen en rauwe, gekwelde vocalen. Waar voorganger Ethos vooral opviel door de combinatie van melancholie, atmosfeer en vioolpartijen, zoekt het zestal op Helios nadrukkelijker de zwaarte op. Diepere, massievere riffs en gutturale vocalen geven het geluid meer deathmetalgewicht, zonder dat de band haar blackmetalidentiteit of atmosferische karakter uit het oog verliest. Helios klinkt daardoor niet zozeer anders als wel extremer dan zijn voorganger: het geweld is zwaarder en compacter, terwijl de muziek tegelijkertijd voortdurend wordt opengebroken met progressieve structuren, dynamische contrasten, melancholische melodieën en ingetogen passages. De vele lagen en nuances zorgen ervoor dat de composities zelden rechtlijnig verlopen. Agressie, monumentale kracht en introspectieve rust wisselen elkaar daarbij op natuurlijke wijze af, waarbij vooral Ambrosia, Ascension en Helios opvallen door hun abrupte omslagen en scherpe contrasten.
Opvallend is ook de prominente rol van de akoestische en elektrische viool. Die fungeren niet als losse tierelantijntje, maar dragen daadwerkelijk bij aan het dramatische en soms haast filmische karakter van de composities. Neem alleen al Himsa, dat als treurige, maar bijzonder sierlijke opmaat voor Kalikas Tongue dient. Ook in nummers als Kalikas Tongue, het titelnummer, Ascension en The Hierophant Way, waaraan zanger James Dorton van Ne Obliviscaris een gastbijdrage levert, zijn de strijkpartijen zo natuurlijk in het geheel verweven dat ze de gelaagdheid en complexiteit verder vergroten. Daar komen nog diverse akoestische instrumenten, rituele gezangen en analoge synthesizers bij, die extra diepte en sfeer aanbrengen. Er gebeurt dan ook vrijwel voortdurend iets. Indrukwekkend, maar wie minder goed uit de voeten kan met zoveel complexiteit en juist behoefte heeft aan toegankelijkheid en herkenbaarheid, kan het geheel soms als wat overdadig ervaren.
De toegenomen zwaarte en de enorme gelaagdheid maken van Helios een bijzonder interessant album dat zich niet in één luisterbeurt volledig prijsgeeft. Firtan weet agressie, atmosfeer, melancholie en complexiteit overtuigend met elkaar te verweven en geeft het eigen geluid daarmee opnieuw meer diepte en gewicht. Zoals de zon zelf zowel kan verwarmen als verschroeien, balanceert ook Helios voortdurend tussen licht en duisternis, schoonheid en vernietigingskracht. Juist in die tegenstelling schuilt de kracht van dit album.
Score:
90/100
Label:
AOP Records, 2026
Tracklisting:
- Himsa
- Kalikas Tongue
- Ambrosia
- Solis currus
- Ascension
- Wide Open Eye
- Helios
- The Form Revealed
- Revealing Prana
- The Hierophant Way
- Shadows of a Dawn Unborn
- Man of Iron
Line-up:
- Phillip Thienger – Vocalen, gitaar (lead)
- Chris S. – Gitaar
- Lukas Massinger – Gitaar
- Klara Bachmair – Viool
- Oliver König – Basgitaar
- David Kempf – Drums
Links: