Taake – En skog av nidstang

Geschreven door op 30-07-2026 om 19:00.

Snif, snif, kuch, kuch, hoest, hoest. Hè? Is de verkoudheid terug? Nee! Taake! En wel met plaat nummer negen, nadat de band in 2023 En skog av nidstang via Dark Essence Records uitbracht, het label waarop nu ook Et hav av avstand verschijnt. Hoest, het bandbrein dat bij menigeen bekend zal zijn, trok zich terug op Borgøy, een eiland in de wijde omgeving van Bergen. Daar liet hij zich vrijwel uitsluitend inspireren door de omgeving, zoals ook de Noorse schilder Lars Hertervig dat ooit deed. Het resultaat bestaat uit vier lange tracks die onmiskenbaar het karakteristieke Taake-handschrift dragen.

Na meer dan dertig jaar zit Hoest niet verlegen om nieuw werk, evenmin is hij verlegen om plannen op tafel te gooien om met dit nieuwe materiaal weer langs verschillende podia te toeren. Ik heb de brave, boze man al menig maal mogen aanschouwen met Taake of met Gorgoroth, waar hij zo nu en dan de vocalen voor presenteert. Hoest is echter iemand die voor mij de meester blijkt te zijn in het schrijven van riffs die zo uitgesponnen, zo verhalend en vertellend zijn dat je er bijna in verloren loopt. We kennen allemaal de magistrale riffpartijen in Hordalands Doedskvad III van het gelijknamige album. Eén van de meest magnifieke blackmetalplaten ooit geschreven.

En als ik dan over dat type van riffpartijen spreek: de heer Hoest start het eerste nieuwe nummer, Einstøingen og eg, dat eerder al als promosingle verscheen, meteen met zo’n kenmerkende riff.. Het is meteen de langste track op de nieuwe plaat. Onmiskenbaar vocaalwerk en gerichte blastpartijen omarmen de zeer typische compositie. Die ook nu weer doorspekt wordt met thrashy partijen maar ook met eerder paganesk, folky aanvoelende passages. Ik krijg zeker dat gevoel in de laatste zompige eindmaten van dit openingsnummer. Ruig, vettig en ingesmeerd met heel wat troep en zooi wordt Et dyr tok min hud ingezet. Het heeft een iet of wat bezwerend karakter door zijn langere aanloop naar de zangpartij. Het nummer keert en draait en wringt zich in heel wat bochten. Toms, weinig verhullende stemmen en dan hup … een strakke blast die wordt voorzien van een ijzige leadpartij. Vervolgens krijgen we meanderend gitaarwerk te horen dat je niet onberoerd zal laten.

Pats! Met een gortdroge slag op de snaredrum word je vrijwel onmiddellijk in het avontuurlijk klinkende Engler gezogen. Het kent, net iets meer dan zijn voorgangers op dit album, wat hoeken, kanten en puntige uitsteeksels. Om niet te moeten schrijven dat je goed moet opletten of je raakt wat verdwaald in de veelheid van ideeën. Av Guds ville Naade is iets directer dan zijn voorganger en neemt je op typische wijze het verhaal mee in. Het nummer wordt gedomineerd door giftig gitaarwerk en hier en daar een groezelige cleane vocale lijn.

Ook dit En skog av nidstand van het Noorse Taake is een erg sterk album geworden. Het kan niet helemaal wedijveren met magistraal eerder werk. Nu, dat moet ook niet. Taake is en blijft Taake, Hoest blijft Hoest. Niks meer aan doen. Aanschaf verplicht. Snif, snif, kuch, kuch…

Score:

90/100

Label:

Dark Essence Records, 2026

Tracklisting:

  1. Einstoeingen og eg
  2. Et dyr tok min hud
  3. Engler
  4. Av guds ville naade

Line-up:

  • Hoest – Zang, alle instrumenten

Links: