Het is een regenachtige dinsdagavond en je zit lukraak op Youtube wat filmpjes aan te klikken. Het monotone gezever van de werkweek schalt nog in je hoofd na als een ettervlek op je bewustzijn en die stapel verkeersboetes doen je wegdromen naar betere oorden. Tot er een filmpje van Magnetic Eye Records je rechterooghoek vindt. Restless Spirit, self-titled album, waarom niet? Je scherm licht op, een wervelende gitaarriff torpedeert je oorschelpen en vuurt vonken door al je neuronen. De sonische knal waarmee Restless Spirit je zenuwstelsel binnendringt zet je haren stokstijf overeind, verwijdt je pupillen en doet die verkeersboete het raam uitvliegen… Geïntrigeerd? Lees verder.
Hallowed gunt ons geen moment rust en begint met een hybride riff tussen plectrum en getokkeld in, typisch voor die eerder vernoemde Brent Hinds. Een trucje die hij als banjospeler in moderne metal heeft geïntroduceerd. De zang hier krijgt een tweede leven door de dikke laag galm die erover gesmeerd wordt en zo bekom je met minder noten evenveel opvulling als in The Burning Need. Het hoogtepunt zit hem voor mij net achter het tweede refrein, waar de band vurig snel gitaar-en-drumwerk zo strak weet neer te leggen, waarna het tempo het keldert en de gedubbelde zang vlagen Alice In Chains oproept. U leest het, Restless Spirit haalt de mosterd uit wel extreem lekkere potjes.
Pas halverwege de plaat, op Desire Lines, schotelt de band ons een eerste rustmomentje voor. De introriff, ondersteund door akoestische gitaar en warme keys, neemt zijn tijd om te wervelen tussen de toonladders. Wanneer de band dan invalt, legt Restless Spirit meteen een zware, slepende vibe neer met makkelijk volgbaar riffwerk en dito zang. Bijzondere aandacht moet hier naar de lekkere drumfills gaan, die het geheel van veel dynamiek voorzien.
Op Ember, de interlude, komt die akoestische gitaar helemaal op de voorgrond te staan. Het zijn er zelfs twee, mooi links en rechts gepand, met een minimaal verschil in timing om het een weidser effect te geven. We horen zelfs strijkers verschijnen in de tweede helft. Time And Distance gooit die subtiliteit meteen overboord en brengt misschien wel de meest virtuoze riff tot nu. Na het tweede refrein krijgen we weer een vertraging in de bridge die uitmondt in een moddervette, slepende gitaarsolo. Heel origineel zijn de heren niet in hun songstructuren, maar wie boeit het wat als het resultaat zo lekker in het gehoor ligt. Na de solo krijgt de bas eindelijk een moment in de spotlight, die zwaar overstuurd en vooral op hoge tonen gericht is. Afsluiter Phantom Pain begint misschien nog wel het meest toegankelijk van de hele plaat en doet heel hard aan Truckfighters denken. In de verzen neemt de band wat gas terug en kan de zang ook in een ander timbre zijn verhaal doen. We krijgen daarbuiten nog de meest avontuurlijke songstructuur van het album voorgeschoteld met menige vertragingen, langgerekte drumfills, een middenstuk dat maar blijft uitbreiden met virtuoze riffjes en een gitaarsolo die precies de juiste snaar raakt. In het einde komt een riff, episch ondersteund door ochestrale keys een grotesk statement afleveren.
U leest het, Restless Spirit ontdoet zich op deze vierde langspeler van alle overbodigheid en weet veertig minuten flink je aandacht vast te houden. Het resultaat is dan ook flink groovy van een drietal dat door en door op elkaar is ingespeeld. De productie is daarbuiten ook nog eens top. Klassiek, geen gekke dingen, maar zo netjes in zijn afwerking dat het album zo naar binnen schiet. Toegankelijkheid troef – en een mooie etalering van geweldige invloeden – op deze vierde plaat. Voor mij een absolute hoogvlieger voor de jaarlijst.
Score:
88/100
Label:
Magnetic Eye Records, 2026
Tracklisting:
- The Burning Need
- Hallowed
- Red In Tooth And Claw
- Desire Lines
- Desolations Wake
- Ember
- Time and Distance
- Phantom Pain
Line-up:
- Paul Aloisio – Zang, Gitaar
- Jon Gusman – Drums
- Marc Morello – Basgitaar
Links: