Een bandnaam in het Frans, een albumtitel in het Oudengels… En dat alles afkomstig van een band uit Duitsland. Misère laat met Bēacn meteen horen dat het zich niet zomaar in één taal, traditie of vastomlijnd kader laat vangen. Die taalkundige gelaagdheid blijkt niet louter versiering, maar een eerste aanwijzing voor de spanning waarop deze EP drijft; ook tussen bandnaam en albumtitel tekent zich een veelzeggend contrast af. Het woord misère duidt op ellende en ontbering; het verwijst naar een bestaan dat wordt getekend door leed, kommer en tegenspoed. En dat lijkt wat in tegenspraak met de titel van het album. Bēacn betekent namelijk teken, signaal, baken. Het is de voorloper van het moderne Engelse woord beacon: een licht, vuur of ander herkenningspunt dat richting geeft, waarschuwt of hoop symboliseert. “We light a beacon in the fractured core”, stelt de band zelf. En precies daar begeeft dit debuut zich meteen in een intrigerend schemergebied: tussen donkerte en oriëntatie, tussen verval en het zoeken naar een eerste, aarzelende gloed.
Op Bēacn zoekt Misère naar een eigentijdse vorm van black metal waarin rauwheid, atmosfeer en innerlijke geladenheid elkaar raken. Wat in 2022 nog als soloproject begon, klinkt inmiddels als een band die de grenzen van het genre niet zozeer wil oprekken, maar eerder onder spanning zet. Dat doet het drietal op een EP die vier nummers telt, al laten Hollow Breath en The Smoldering zich misschien beter bestempelen als bezwerende intro’s. Hollow Breath opent de EP met geheimzinnige, zwevende synthesizerklanken die een desolate, ijzige sfeer neerzetten, waarna With Bare Hands de plaat openbreekt. In dat nummer combineert Misère razende, chaotische agressie met een beklemmende sfeer, waarin dissonante riffs, beukende drums en verwrongen melodieën elkaar voortdurend opjagen. Het schuurt en raast wanneer tremolo-riffs, blastbeats en felle screams de kop opsteken, maar het laat ook ruimte voor een meer ingetogen passage. Met verfijnde, tegendraadse gitaarlijnen – waarmee de band even aan progressieve death doet denken – wordt de sfeer nog dreigender en beklemmender, tot het nummer opnieuw ontbrandt en de opgebouwde intensiteit des te indringender naar buiten komt.
Op Bēacn laat Misère agressie, dreiging, intensiteit en atmosfeer op schurende wijze samenvallen. De composities zijn doordacht en gevarieerd, maar verliezen nergens hun ijzingwekkende doelgerichtheid. Integendeel: elke uitbarsting, elke vertraging en elk ingehouden moment lijkt gedragen door een onwrikbare vastberadenheid. Juist in die afwisseling ontstaat een intens gevoel van beladenheid, waardoor de muziek niet alleen imponeert, maar ook diep onder de huid kruipt. Het is dat de puntentelling bij Zware Metalen voor EP’s achterwege blijft, anders had Misère hier een royale score mogen bijschrijven. Bēacn duurt slechts achttien minuten, maar die blijken ruimschoots voldoende om een overweldigende indruk achter te laten. Wat een heerlijke kennismaking.
Label:
Cultkill Music, 2026
Tracklisting:
- Hollow Breath
- With Bare Hands
- The Smoldering
- Shiver
Line-up:
- Robin Stamann – Gitaar, vocalen
- Sven Henße – Gitaar
- Hannes Neumann – Basgitaar
Links: