De beste Italiaanse gerechten ontstaan niet uit haast. Ze sudderen, bouwen laag voor laag spanning op en laten smaken langzaam in elkaar overvloeien tot iets dat tegelijk zwaar, scherp en verslavend werkt. Het is een vergelijking die verrassend goed past bij If I Die Today. Want ook het viertal uit Noord-Italië heeft de voorbije twintig jaar zijn geluid niet hals over kop opgebouwd, maar langzaam laten rijpen tot een compacte mix van hardcore, noise, metal en vuile rock-’n-roll.
Waar de vroege releases vooral dreven op rauwe agressie, begon er vanaf Cursed steeds meer nuance in het geluid te sluipen. Die evolutie bereikte een donker hoogtepunt op The Abyss In Silence (2022), een plaat die volledig draaide rond rouw, spanning en emotionele ontwrichting. Met I Felt Nothing worden al die opgebouwde elementen opnieuw samengebracht, maar scherper afgekruid.
Dark behoort dan weer tot de meest maniakale momenten van de plaat. De snelheid waarmee dit nummer vooruit raast, grenst soms aan het absurde, terwijl in de breaks voortdurend met genres wordt gespeeld. Mathcore, death metal en klassieke hardrock botsen hier tegen elkaar op zonder dat het geheel zijn samenhang verliest. Dat coherente geluid is voor een groot deel te danken aan de loepzuivere mastering van Will Putney, die de plaat een massieve maar ademende klank meegeeft. Zelfs in de meest chaotische momenten blijft elk detail overeind zonder dat de rauwheid verloren gaat.
Na al dat geweld voelt Rachel haast als een emotioneel breekpunt. Het tempo ligt lager, de riffs krijgen meer ademruimte en vooral de vocalen van frontman Marco Fresia komen daardoor des te harder binnen. Zijn stem balanceert voortdurend tussen ingehouden frustratie en volledige ontlading, zonder geforceerd dramatisch te klinken. Met ruim vijf minuten vormt het nummer een opvallend zwaartepunt op de plaat. Hier toont If I Die Today dat intensiteit niet uit snelheid hoeft te ontstaan, maar even goed uit opgebouwde spanning.
Ook Isolation blijft stevig nazinderen. De maniakale riff klinkt zo overstuurd dat hallucineren bijna een logisch gevolg wordt. Zelfs wanneer de gitaren even stilvallen blijven de drums het nummer vooruit martelen. In Light kiest de band vervolgens voor een meer melancholische invalshoek. De hypnotiserende ondertoon zorgt kort voor een prettige verwarring, al duurt het niet lang voordat ook dit nummer overschakelt naar totale ontregeling.
Om de nuances echt goed te ontdekken heeft I Felt Nothing meerdere luisterbeurten nodig. Onder het geweld suddert namelijk een plaat die blijft wringen. Tekstueel draait alles rond vervreemding, frustratie en emotionele gevoelloosheid. De zin die het gevoel in het album typeert zit in afsluiter Tar, waarin de woorden “We are nothing more than a memory of someone else.” de essentie samenvatten. If I Die Today laat frustratie nergens volledig ontploffen, maar laat ze etteren tot diep onder de huid. Niet alleen voor goed eten moet je dus in Italië zijn. If I Die Today serveert op I Felt Nothing een dampend bord post-hardcore dat tegelijk verschroeit en blijft nazinderen. Zoals een goed glas grappa brandt de plaat eerst genadeloos in de keel om daarna langzaam een bittere warmte achter te laten die nog lang blijft hangen.
Score:
82/100
Label:
Eigen beheer, 2026
Tracklisting:
- Lungs
- King
- End (feat. Mare)
- Dark
- Monsters (feat. Alex Rope)
- Rachel
- Isolation (feat. Papero Tons)
- Light
- Cowards
- 1984
- Tar (feat. Santa Infall)
Line-up:
- Marco Fresia – Vocalen
- Morgan Ferrua – Gitaar, vocalen
- Andrea Grasso – Basgitaar, vocalen
- Marco Manavella – Drums
Links: