Nim Vind – The Stillness Illness

Nim Vind – The Stillness Illness
Silverdust Records, 2009

Soms zijn er van die bands en/of artiesten die meteen tot je verbeelding spreken. In 2005 maakte ik stom toevallig kennis met de muziek van de Canadees Chris Kirkham, optredend onder de naam Nim Vind en maker van een behoorlijk ziek stukje horror punk. Ranzig uiterlijk, vage teksten en een lekker punkerig muziekje. Toen de opvolger van het debuut van destijds werd aangemeld stak ik dan ook direct mijn vinger op. Misschien dat ik eerst even had moeten luisteren, want de huidige muziek van Nim Vind staat mijlenver af van het origineel van jaren geleden en The Stilness Illness is een wat simpel mid-tempo rock ‘n’ roll plaatje met punkerige trekjes geworden.

NIMH staat voor National Institute Of Mental Health en in zijn artiestennaam is de H er afgelaten omdat er toch niets meer te redden viel. Dat is de humor en denkwijze die ik typerend vond destijds. En dan komt hij nu met een plaatje dat gerust in de huiskamer gedraaid kan worden met het kroost er bij en is er een single uitgekomen met een tekenfilmpje er bij als videoclip. En ook dat filmpje kan met een gerust hart door de jongere kijkertjes bekeken worden. Dat is dus niet wat ik hoopte en verwachtte bij het horen van de naam Nim Vind.

Nim Vind maakte een statisch midzomeravondplaatje met een bijna mechanisch aandoende muzikale simpelheid, die aan de vijftiger en zestiger jaren doet denken. De zanger heeft een aangename stem, zeer passend bij het originele genre en ook al noemt hij het nog steeds horror punkrock, de muziek lijkt wat mij betreft nog het meest op een minder pakkende en stuwende Volbeat-kloon. Daar waar Volbeat bij ieder nummer en ieder optreden er weer een schepje bovenop weet te doen en nog steeds enorm in de groei is, lijkt dat bij Nim Vind geenszins het geval. The Stilness Illness is een voortkabbelend plaatje, dat muziek biedt die best aangenaam wegluistert, maar niet meer dan dat. De essentie van punkrock en zelfs pure rock ‘n’ roll ontbreekt, laat staan dat er nog iets horrorachtigs te beleven valt. Wat overblijft is dan ook niet echt de moeite waard als je niet om een achtergrondmuziekje verlegen zit.

Dit album is in twee versies uitgebracht. De demoversie (1000 genummerde exemplaren, ik heb #682 gekregen om hier te beoordelen) wordt als bonus bij de nieuwe cd geleverd, zolang de voorraad strekt. Gezien het feit dat ik deze heb gehoord en niet de nieuwe cd zelf, zet ik beide lijstjesonder dit stukje. Vreemd systeem overigens, want zo heb ik een aantal tracks van de cd niet kunnen beluisteren. Ik ga er maar van uit dat het van hetzelfde laken een pak is.

Tracklisting promo 2008:
nimvind

  1. Killing Saturday Night
  2. Jack Knife
  3. The Stillness Illness
  4. The 21st Century
  5. The Radioactive Man…Radio Re-active
  6. Revenge…In The Key Of Croon And Cool
  7. Down The Roads Of A Wrecked Mind
  8. Arch Stanton: August 3rd 1862
  9. Wake Up And Die…Transmissions From The Red Orchestra
  10. The Message And Illusion
  11. The Astronomicon

Tracklisting The Stilness Illness:

  1. Killing Saturday Night
  2. Character Assasination
  3. Hadron Collider
  4. The 21st Century
  5. Jack Knife
  6. Suicide Pact
  7. The Radio-active Man
  8. Revenge
  9. Blood Clots…Rise Of The Police State
  10. The Clawed Bat
  11. Shango Nitra
  12. The Message
  13. The Still Blue (European bonustrack)

Line-up:

  • Chris “Nim Vind” Kirkham – vocals, guitar
  • Robbie Kirkham – bass
  • Anthony Kirkham – drums

Links:

0 Responses to Nim Vind – The Stillness Illness

  1. ghoulliette says:

    Vreemde recensie die behoorlijk de plank misslaat imho. Persoonlijk vind ik The Fashion of fear wel beter dan de nieuwe plaat, maar dat de nieuwe plaat een volbeat kloon zou zijn kan alleen maar iemand stellen die totaal onbekend is met de horror punk, en onbkend met Nim Vind.

    Voor een betere recensie kun je beter de recensie op punx.nl lezen. al is die in mijn ogen wel iets te positief. Zo zitten er bijv 2 nummers op (even niet bij de hand) waar de stem van Nim niet goed uit de verf komt.

    Op The Fashion of Fear stonden alleen maar goede nummers, dit is bij the illness stillness imho niet zo. Maar het is wel degelijk een goede plaat. En bovendien een plaat die beter wordt naarmate je deze vaker luistert.

  2. cooperfan says:

    Waar zit de horror en waar de punk in deze nieuwe plaat dan? Hij geeft zelf al aan dat hij doorgegroeid is naar een ander genren en meer de aansluiting heeft gezocht met de simpelere rock ‘n’roll uit de vijftiger, zestiger jaren. Waar sla ik dan de plank mis met mijn review. Voor mij hoeft niemand het met me eens te zijn hoor, maar ik vind dat ik in dit geval gewoon gelijk heb

  3. ghoulliette says:

    Blijkbaar heb jij een ander idee wat “horror” zou moeten zijn. Luister bijvoorbeeld eens naar Famous Monsters van The MIsfits, dat is een en al jaren 50 rideltjes. Het gaat daar ook juist tussen de combi van de “lieve” rnr met de teksten.

Geef een reactie